“ആർദ്രമായ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് മലയാളിയുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് പ്രണയത്തിന്റെയും വിരഹത്തിന്റെയും മാന്ത്രികചിത്രങ്ങൾ വരച്ചിട്ട നടി… ഹൈദരാബാദിന്റെ മണ്ണിൽ ജനിച്ച്, ബോളിവുഡിന്റെ ചുവടുവെപ്പുകളിലൂടെ വന്ന്, ഒടുവിൽ മലയാളത്തിന്റെ സ്വന്തം ‘ഇന്ദു’വും ‘എലിസബത്തു’മായി മാറിയ വിസ്മയം. അഭിനയ സൗന്ദര്യം സറീന വഹാബിന് സെല്ലുലോയ്ഡിന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ജന്മദിനാശംസകൾ.
ഇന്ന് ഇന്ത്യൻ ചലച്ചിത്ര വേദിയിലെ പ്രൗഢവും ശാന്തവുമായ സാന്നിധ്യം സറീന വഹാബിന്റെ ജന്മദിനമാണ്. ഹൈദരാബാദിൽ ജനിച്ചു വളർന്ന്, ബോളിവുഡിലൂടെ സിനിമാ ലോകത്തേക്ക് ചുവടുവെച്ച സറീന വഹാബ് എന്ന നടിയെ പക്ഷേ, മലയാളിക്ക് ഒരിക്കലും ഒരു അന്യസംസ്ഥാനക്കാരിയായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. മലയാളത്തിന്റെ മണ്ണും മനസും ഭാഷയും അവർക്ക് അത്രമേൽ പരിചിതമായിരുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ അവരുടെ അഭിനയമികവും കാന്തികശക്തിയുള്ള കണ്ണുകളും വഴി അവർ മലയാളി പ്രേക്ഷകരുടെ ഹൃദയത്തിൽ അത്രമേൽ ആഴത്തിൽ വേരോടിയിരുന്നു. ഒരു പരമ്പരാഗത മലയാളി മങ്കയുടെ ഭാവഹാവാദികൾ ഒട്ടും ചോർന്നുപോകാതെ സ്ക്രീനിൽ പ്രതിഫലിപ്പിക്കാൻ സറീനയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞു എന്നത് തന്നെയാണ് അവരെ മലയാള സിനിമയിലെ എക്കാലത്തെയും പ്രിയങ്കരിയായ നായികമാരിൽ ഒരാളാക്കി മാറ്റിയത്. എഴുപതുകളുടെ അവസാനത്തിലും എൺപതുകളുടെ തുടക്കത്തിലും മലയാള സിനിമയിൽ വിപ്ലവകരമായ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കാലത്താണ് സറീന വഹാബ് എന്ന പ്രതിഭ ഇവിടെ സാന്നിധ്യമറിയിക്കുന്നത്. മലയാളിലെ ക്ലാസിക് സംവിധായകരുടെ കാസ്റ്റിംഗ് ഡയറിയിൽ സറീനയുടെ പേര് സുവർണ്ണാക്ഷരങ്ങളാൽ എഴുതപ്പെടാൻ അധികകാലം വേണ്ടി വന്നില്ല. പ്രണയവും വിരഹവും മാതൃത്വവും ഒരേപോലെ ആവാഹിച്ച ആ മുഖം മലയാളിക്ക് സമ്മാനിച്ചത് മറക്കാനാവാത്ത ഒരുപിടി നല്ല കഥാപാത്രങ്ങളാണ്.
മലയാള ചലച്ചിത്ര രംഗത്ത് സറീന വഹാബ് എന്ന പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഏതൊരു സിനിമാപ്രേമിയുടെയും മനസ്സിലേക്ക് ആദ്യം ഓടിയെത്തുന്നത് ‘മദനോത്സവം’ എന്ന ചിത്രവും അതിലെ മനോഹരമായ ഗാനങ്ങളുമാണ്. 1978-ൽ എൻ. ശങ്കരൻ നായർ സംവിധാനം ചെയ്ത ഈ ചിത്രത്തിൽ ഉലകനായകൻ കമൽഹാസന്റെ നായികയായിട്ടാണ് സറീന എത്തിയത്. എലിസബത്ത് എന്ന കഥാപാത്രമായി അവർ ജീവിക്കുകയായിരുന്നു. പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രതയും മരണത്തിന്റെ നിഴൽ വീണ ജീവിതത്തിന്റെ ദയനീയതയും സറീന ആ ചിത്രത്തിൽ അങ്ങേയറ്റം മനോഹരമായി ആവിഷ്കരിച്ചു. “സിന്ദൂരസന്ധ്യയ്ക്ക് മൗനം…”, “മാടപ്രാവേ വാ…” തുടങ്ങിയ ഗാനങ്ങളിൽ കമൽഹാസനൊപ്പം സറീന കാഴ്ച്ചവെച്ച പ്രകടനം ഇന്നും മലയാളികളുടെ പ്രണയ സങ്കല്പങ്ങളുടെ ഭാഗമാണ്. ഒരു ഉത്തരേന്ത്യൻ പശ്ചാത്തലമുള്ള നടിക്ക് എങ്ങനെയാണ് ഇത്രയും തന്മയത്വത്തോടെ ഒരു മലയാളി പെൺകുട്ടിയുടെ പ്രണയഭാവങ്ങൾ പ്രതിഫലിപ്പിക്കാൻ കഴിയുക എന്ന് അന്ന് പലരും അത്ഭുതപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കവും നിഷ്കളങ്കമായ പുഞ്ചിരിയും വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവരെ മലയാളികളുടെ സ്വന്തം നടിയാക്കി മാറ്റി.
തുടർന്ന് മലയാള സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിൽ സുവർണ്ണ അധ്യായങ്ങൾ രചിച്ച ഭരതൻ എന്ന പ്രതിഭാധനനായ സംവിധായകന്റെ ചിത്രങ്ങളിലൂടെയാണ് സറീന വഹാബിന്റെ അഭിനയജീവിതം കൂടുതൽ ജ്വലിച്ചുയർന്നത്. അതിൽ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്നാണ് 1980-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ‘ചാമരം’. ക്യാമ്പസ് പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഒരുങ്ങിയ ഈ ചിത്രത്തിൽ ഇന്ദു എന്ന കോളേജ് അധ്യാപികയുടെ വേഷത്തിലാണ് സറീന എത്തിയത്. തന്നേക്കാൾ പ്രായം കുറഞ്ഞ, തന്റെ വിദ്യാർത്ഥിയായ വിനോദ് എന്ന കഥാപാത്രത്തോട് തോന്നുന്ന പ്രണയവും, അതിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്ന മാനസിക സംഘർഷങ്ങളും സറീന വഹാബ് എന്ന നടിയിലെ പ്രതിഭയെ പൂർണ്ണമായും പുറത്തെടുത്ത ഒന്നായിരുന്നു. അന്നത്തെ സാമൂഹിക ചുറ്റുപാടുകളിൽ വലിയ ചർച്ചകൾക്ക് വഴിവെച്ച ഒരു പ്രമേയമായിരുന്നിട്ടും, ഇന്ദു എന്ന കഥാപാത്രത്തെ ഒട്ടും അശ്ലീലതയില്ലാതെ, അങ്ങേയറ്റം അന്തസ്സോടെയും ആഴത്തോടെയും അവതരിപ്പിക്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞു. പ്രതാപ് പോത്തനും നെടുമുടി വേണുവിനുമൊപ്പം സറീന മത്സരിച്ചഭിനയിച്ച ‘ചാമരം’ ഇന്നും മലയാളത്തിലെ മികച്ച പ്രണയ-ക്ലാസിക്കുകളിൽ ഒന്നായി നിലകൊള്ളുന്നു. ചിത്രത്തിലെ “നാഥാ നീ വരും കാലൊച്ച കേൾക്കുവാൻ…” എന്ന ഗാനം സറീനയുടെ ഭാവതീവ്രമായ മുഖത്തോടെയല്ലാതെ മലയാളിക്ക് ഓർക്കാൻ കഴിയില്ല.
ഭരതനുമായുള്ള കൂട്ടുകെട്ടിൽ പിറന്ന മറ്റൊരു മാസ്റ്റർപീസായിരുന്നു ‘പാലങ്ങൾ’. 1981-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ഈ ചിത്രത്തിൽ റെയിൽവേ ജീവനക്കാരനായ രാമൻകുട്ടിയുടെ (നെടുമുടി വേണു) ഭാര്യ ഉഷയായിട്ടാണ് സറീന എത്തിയത്. റെയിൽവേ പാളങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ സങ്കീർണ്ണതകൾ പറഞ്ഞ ചിത്രത്തിൽ, സ്നേഹസമ്പന്നയായ, എന്നാൽ ജീവിതത്തിലെ പ്രതിസന്ധികളിൽ തളരാതെ നിൽക്കുന്ന ഒരു ശക്തയായ സ്ത്രീരൂപത്തെയാണ് സറീന അവതരിപ്പിച്ചത്. ജയൻ അഭിനയിച്ച വേഷത്തിനൊപ്പം തന്നെ നിൽക്കുന്ന പ്രാധാന്യമുള്ളതായിരുന്നു സറീനയുടെ കഥാപാത്രവും. ഭരതന്റെ സ്ത്രീസങ്കല്പങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ മുഖമായിരുന്നു സറീനയുടേത്. ലളിതവും എന്നാൽ തീക്ഷ്ണവുമായ അഭിനയശൈലിയിലൂടെ അവർ ഭരതൻ ചിത്രങ്ങളിലെ ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത സാന്നിധ്യമായി മാറി.
എൺപതുകളിൽ മലയാള സിനിമയുടെ വാണിജ്യ-കലാ മേഖലകളെ ഒരേപോലെ ഭരിച്ച ഐ.വി. ശശിയുടെ ചിത്രങ്ങളിലും സറീന വഹാബ് ശ്രദ്ധേയമായ വേഷങ്ങൾ കൈകാര്യം ചെയ്തു. 1982-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ‘ഈ നാട്’ എന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രക്ഷുബ്ധമായ ചിത്രത്തിൽ അവർ അവതരിപ്പിച്ച വേഷം ഏറെ ശ്രദ്ധ നേടിയിരുന്നു. ഒരു വലിയ താരനിര അണിനിരന്ന ചിത്രമായിരുന്നിട്ടും സ്വന്തമായൊരു ഇടം കണ്ടെത്താൻ സറീനയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞു. അതേ വർഷം തന്നെ പുറത്തിറങ്ങിയ ‘സാരവർഷം’, ‘എന്തിനോ പൂക്കുന്ന പൂക്കൾ’ തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങളിലും സറീനയുടെ പ്രകടനം മികച്ചുനിന്നു. വൈവിധ്യമാർന്ന കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ അവർ മലയാള സിനിമയിൽ സജീവമായി തുടർന്നു. ഗ്ലാമർ വേഷങ്ങളേക്കാൾ അഭിനയപ്രാധാന്യമുള്ള, മലയാളിത്തനിമയുള്ള വേഷങ്ങളോടായിരുന്നു അവർക്ക് കൂടുതൽ ആഭിമുഖ്യം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ മലയാളികൾ അവരെ ഒരു അന്യഭാഷാ നടിയായിട്ടല്ല, മറിച്ച് തങ്ങളുടെ സ്വന്തം കുടുംബത്തിലെ ഒരംഗത്തെപ്പോലെയാണ് നെഞ്ചിലേറ്റിയത്.
പിന്നീട് ഒരു നീണ്ട ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം മലയാള സിനിമയിലേക്ക് ശക്തമായ ഒരു തിരിച്ചുവരവ് നടത്താനും സറീന വഹാബിന് സാധിച്ചു. രണ്ടാം വരവിൽ അവർ നായിക വേഷങ്ങളല്ല ചെയ്തതെങ്കിലും, അമ്മ വേഷങ്ങളിലൂടെയും സ്വഭാവ നടിയായും മലയാളികളെ വീണ്ടും വിസ്മയിപ്പിച്ചു. ഈ രണ്ടാം വരവിലെ ഏറ്റവും തിളക്കമാർന്ന പ്രകടനം കാണാൻ കഴിഞ്ഞത് 2011-ൽ സലിം അഹമ്മദ് സംവിധാനം ചെയ്ത ‘ആദാമിന്റെ മകൻ അബു’ എന്ന ചിത്രത്തിലാണ്. അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ വരെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുകയും നിരവധി ദേശീയ-സംസ്ഥാന പുരസ്കാരങ്ങൾ വാരിക്കൂട്ടുകയും ചെയ്ത ഈ ചിത്രത്തിൽ സലിം കുമാർ അവതരിപ്പിച്ച അബു എന്ന വൃദ്ധന്റെ ഭാര്യ ആയിഷയായിട്ടാണ് സറീന എത്തിയത്. ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന നാളുകളിൽ ഹജ്ജ് കർമ്മത്തിന് പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധ ദമ്പതികളുടെ കഥ പറഞ്ഞ ചിത്രത്തിൽ, ആയിഷയുടെ നിസ്സഹായതയും ഭർത്താവിനോടുള്ള അചഞ്ചലമായ സ്നേഹവും സറീനയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭദ്രമായിരുന്നു. വളരെ കുറഞ്ഞ സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെ, ശരീരഭാഷ കൊണ്ടും മുഖഭാവങ്ങൾ കൊണ്ടും അവർ ആ കഥാപാത്രത്തെ അനശ്വരമാക്കി. സറീന വഹാബ് എന്ന നടിയുടെ അഭിനയജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച കഥാപാത്രങ്ങളിൽ ഒന്നായി ആയിഷ ഇന്നും വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു.
അതുപോലെ തന്നെ ജയരാജ് സംവിധാനം ചെയ്ത ‘നായിക’ എന്ന ചിത്രത്തിലും അവർ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു വേഷം ചെയ്തു. പഴയകാല ചലച്ചിത്ര നായികമാരുടെ ജീവിതം പറഞ്ഞ ചിത്രത്തിൽ ശാരദയോടൊപ്പം മികച്ച പ്രകടനമാണ് സറീന കാഴ്ച്ചവെച്ചത്. സിനിമയ്ക്കുള്ളിലെ സിനിമയുടെ കഥ പറഞ്ഞ ആ ചിത്രത്തിൽ ഒരു നായികയുടെ ജീവിതത്തിലെ വസന്തവും ഹേമന്തവും അവർ മനോഹരമായി പ്രതിഫലിപ്പിച്ചു. പുതിയ തലമുറയിലെ സംവിധായകർക്കും അഭിനേതാക്കൾക്കുമൊപ്പം പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴും തനതായ ആ അഭിനയ ശൈലി കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞു. ലാൽ ജോസ് സംവിധാനം ചെയ്ത ‘ഡയമണ്ട് നെക്ലേസ്’ എന്ന ചിത്രത്തിൽ ഫഹദ് ഫാസിലിന്റെ കഥാപാത്രത്തിന്റെ അമ്മയായി എത്തിയ സറീനയുടെ വേഷവും ഏറെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ദുബായിലെ ആഡംബര ജീവിതത്തിനിടയിലും മകന്റെ തകർച്ചയിൽ ആശങ്കപ്പെടുന്ന, മകനെ നേർവഴിക്ക് നടത്താൻ ശ്രമിക്കുന്ന ആ അമ്മ വേഷം പ്രേക്ഷകരുടെ മനസ്സ് തൊടുന്നതായിരുന്നു.
മലയാള സിനിമയ്ക്ക് സറീന വഹാബ് നൽകിയ സംഭാവനകൾ കേവലം കുറച്ചു ചിത്രങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതല്ല. അവർ അഭിനയിച്ച ചിത്രങ്ങളിലെ പാട്ടുകൾ, അവരുടെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വൈകാരിക തീവ്രത, മലയാള സംഭാഷണങ്ങൾ ഡബ്ബ് ചെയ്യപ്പെടുമ്പോഴും ആ ഭാവങ്ങളുമായി നൂറു ശതമാനം നീതി പുലർത്തിയ അഭിനയ ചാതുരി എന്നിവയെല്ലാം മലയാള ചലച്ചിത്ര ചരിത്രത്തിലെ സുപ്രധാന ഘടകങ്ങളാണ്. ഭാഷയുടെ അതിർവരമ്പുകൾ ഭേദിച്ച് കലയ്ക്ക് എങ്ങനെ മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളെ കീഴടക്കാം എന്നതിന്റെ ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ് സറീനയുടെ കരിയർ. ഇന്ന് അവർക്ക് ജന്മദിനം ആശംസിക്കുമ്പോൾ, മലയാളി പ്രേക്ഷകർ ഓർക്കുന്നത് ആ പഴയ ‘മദനോത്സവ’ത്തിലെ എലിസബത്തിനെയും, ‘ചാമര’ത്തിലെ ഇന്ദുവിനെയും, ‘ആദാമിന്റെ മകൻ അബുവിലെ’ ആയിഷയെയുമാണ്. കാലമെത്ര കഴിഞ്ഞാലും, സിനിമയുടെ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ എത്ര മാറിയാലും, ഭാവസാന്ദ്രമായ ആ കണ്ണുകളും ശാന്തമായ മുഖവും മലയാളിയുടെ ചലച്ചിത്ര സ്മൃതികളിൽ എന്നും മായാതെ കിടക്കും. പ്രിയപ്പെട്ട സറീന വഹാബിന് ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ജന്മദിനാശംസകൾ നേരുന്നതിനൊപ്പം, ഇനിയും മലയാള സിനിമയിൽ മികച്ച വേഷങ്ങളിലൂടെ ഞങ്ങളെ വിസ്മയിപ്പിക്കാൻ അവർക്ക് കഴിയട്ടെ എന്ന് ആശംസിക്കുന്നു.