സിനിമ എന്ന മാസ്മരിക ലോകത്ത് അസാധ്യമായതിനെ സാധ്യമാക്കിയ മാന്ത്രികനാണ് നടൻ ചിയാൻ വിക്രം. അഭിനയത്തോടുള്ള അടങ്ങാത്ത അഭിനിവേശവും അമിതമായ സമർപ്പണബോധവും കൊണ്ട് ഇന്ത്യൻ സിനിമയിൽ സ്വന്തമായൊരു സിംഹാസനം തീർത്ത കലാകാരൻ. വിക്രമിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ശരീരം ഒരു ഉപകരണം മാത്രമാണ്; ഓരോ കഥാപാത്രത്തിനും വേണ്ടി തല്ലിപ്പഴുപ്പിച്ചെടുക്കാവുന്ന, ഉരുകിത്തീരാൻ സന്നദ്ധമായ ഒരു മെഴുക് തിരി. പരാജയങ്ങളുടെ കൈപ്പും അവഗണനയുടെ ഇരുളും നിറഞ്ഞ പത്തുവർഷത്തെ കഠിനമായ കാത്തിരിപ്പാണ് വിക്രം എന്ന നടനെ ഇന്നത്തെ ഇതിഹാസമാക്കി മാറ്റിയത്. വീണടത്തുനിന്നും ഉയർത്തെഴുന്നേറ്റ ഒരു പോരാളിയുടെ വീര്യമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓരോ ചലനത്തിലും നിഴലിക്കുന്നത്. തമിഴകത്തിന്റെ സ്റ്റൈലിസ്റ് നായകന് സെല്ലുലോയ്ഡിന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ജന്മദിനാശംസകൾ.
തെന്നിന്ത്യൻ വെള്ളിത്തിരയുടെ വിസ്മയമായി വിക്രം മാറിയത് കേവലം ഒരു ദിവസം കൊണ്ടല്ല. ഡബ്ബിംഗ് സ്റ്റുഡിയോകളിലെ ഇരുട്ടിലിരുന്ന് മറ്റുള്ളവർക്ക് ശബ്ദം നൽകിയും, ചെറിയ വേഷങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടിയും അദ്ദേഹം തന്റെ അവസരത്തിനായി ക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്നു. ‘സേതു’ എന്ന ചിത്രം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരു വെളിച്ചമായി കടന്നുവരുന്നതിന് മുൻപ് എത്രയോ രാത്രികളിൽ ആ സ്വപ്നം തകരാതെ അദ്ദേഹം കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു. ഇന്ന് നാം കാണുന്ന ചിയാൻ വിക്രം ഒരു സൂപ്പർസ്റ്റാർ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് സിനിമയെ പ്രാണവായുവായി കാണുന്ന ഒരു വിദ്യാർത്ഥി കൂടിയാണ്. പ്രായം വെറും അക്കങ്ങൾ മാത്രമാണെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന വിധത്തിലുള്ള ശാരീരികക്ഷമതയും, പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യകളോടും അഭിനയരീതികളോടും അദ്ദേഹം കാണിക്കുന്ന താല്പര്യവും ഏതൊരു നവാഗത നടനെയും അതിശയിപ്പിക്കുന്നതാണ്.
ഒരു കഥാപാത്രത്തിന് വേണ്ടി താൻ അതുവരെ നേടിയെടുത്ത സകല സൗന്ദര്യത്തെയും പ്രശസ്തിയെയും പണയപ്പെടുത്താൻ വിക്രമിന് ഒരു മടിയുമില്ല. ‘പിതാമഹൻ’ എന്ന ചിത്രത്തിലെ ശ്മശാന കാവൽക്കാരനായ ചിത്തനായും, ‘അന്യനി‘ലെ മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത വ്യക്തിത്വങ്ങളായും അദ്ദേഹം വേഷപ്പകർച്ച നടത്തിയപ്പോൾ പ്രേക്ഷകർ കണ്ടത് വിക്രമിനെയല്ല, മറിച്ച് ആ കഥാപാത്രങ്ങളെ മാത്രമായിരുന്നു. ഒരു അഭിനേതാവ് തന്റെ സ്വത്വം മറന്ന് കഥാപാത്രമായി മാറുന്ന ഈ പ്രക്രിയയാണ് വിക്രമിനെ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തനാക്കുന്നത്. ഓരോ ജന്മദിനവും അദ്ദേഹത്തിന് തന്റെ കലയോടുള്ള പ്രതിബദ്ധത പുതുക്കാനുള്ള അവസരമാണ്. സിനിമയെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഏതൊരാൾക്കും വിക്രമിന്റെ ജീവിതം ഒരു വലിയ പ്രചോദനമാണ്. പ്രതിസന്ധികൾക്ക് മുന്നിൽ പതറാതെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് കുതിക്കാനുള്ള ഊർജ്ജം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കരിയർ നമുക്ക് നൽകുന്നു.
തെന്നിന്ത്യൻ സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിൽ കഠിനാധ്വാനം എന്ന വാക്കിന് പകരമായി വെക്കാൻ മറ്റൊരു പേരുണ്ടാവില്ല, അത് വിക്രം എന്ന കെനഡി ജോൺ വിക്ടറിന്റേതാണ്. പരാജയങ്ങളുടെ കൈപ്പും കാത്തിരിപ്പിന്റെ ദൈർഘ്യവും ഒരേപോലെ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ ഒരാൾക്ക് മാത്രമേ വിജയത്തിന്റെ നെറുകയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും ഇത്രത്തോളം വിനയാന്വിതനാകാൻ കഴിയൂ. ഒരു നടൻ എന്നതിലുപരി ഒരു പരീക്ഷണശാലയാണ് വിക്രം. തന്റെ ശരീരത്തെയും ശബ്ദത്തെയും കഥാപാത്രത്തിന് വേണ്ടി എങ്ങനെയും പരുവപ്പെടുത്താൻ തയ്യാറാകുന്ന ഒരു മാന്ത്രികൻ. പത്തു വർഷത്തോളം സിനിമയുടെ പിന്നാമ്പുറങ്ങളിൽ ശബ്ദം നൽകിയും ചെറിയ വേഷങ്ങൾ ചെയ്തും അലഞ്ഞ ഒരു യുവാവിൽ നിന്നും ‘ചിയാൻ’ എന്ന തമിഴകത്തിന്റെ വികാരമായി അദ്ദേഹം മാറിയത് ഒരു അത്ഭുതകഥ പോലെയാണ്.
ബാലചന്ദറിന്റെയും ഭാരതിരാജയുടെയും സിനിമകളിലൂടെ കരിയർ തുടങ്ങിയെങ്കിലും വിക്രമിന് ഒരു ബ്രേക്ക് നൽകാൻ ആ ചിത്രങ്ങൾക്കായില്ല. മലയാളത്തിലും തമിഴിലുമായി നിരവധി സിനിമകളിൽ അദ്ദേഹം മുഖം കാണിച്ചു. ധ്രുവം എന്ന ചിത്രത്തിലെ ഭദ്രനും സൈന്യത്തിലെ ജിത്തുവും മലയാളികൾക്ക് ഇന്നും പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്. എങ്കിലും ഒരു നായകനടൻ എന്ന നിലയിലുള്ള അംഗീകാരം വിക്രമിനെ തേടിയെത്താൻ ഏറെ വൈകി. 1999-ൽ ബാല സംവിധാനം ചെയ്ത ‘സേതു’ എന്ന ചിത്രം വിക്രമിന്റെ ജീവിതം മാറ്റിമറിച്ചു. അതുവരെ കണ്ടുശീലിച്ച പ്രണയനായകന്മാരിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, മാനസികനില തെറ്റിയ, മൊട്ടയടിച്ച, മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ സേതുവായി വിക്രം തിരശീലയിൽ നിറഞ്ഞാടി. ആ ചിത്രത്തിന് വേണ്ടി അദ്ദേഹം നടത്തിയ ശാരീരിക മാറ്റങ്ങൾ സിനിമാലോകത്തെ ഞെട്ടിക്കുന്നതായിരുന്നു. അവിടുന്നങ്ങോട്ട് തമിഴ് സിനിമ വിക്രമിനെ ‘ചിയാൻ’ എന്ന് സ്നേഹപൂർവ്വം വിളിച്ചു തുടങ്ങി.
വിക്രമിന്റെ കരിയറിലെ ഏറ്റവും വലിയ സവിശേഷത അദ്ദേഹം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വൈവിധ്യമാണ്. ധില്ലും ധൂളും സാമിയും പോലെ മാസ് സിനിമകൾ ചെയ്യുമ്പോഴും പിതാമഹനിലെ ചിത്തനെയോ അന്നിയനിലെ മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത ഭാവങ്ങളെയോ അവതരിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് മടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. പിതാമഹനിലെ ഒരു വാക്ക് പോലും സംസാരിക്കാത്ത ചിത്തൻ വിക്രമിന് മികച്ച നടനുള്ള ദേശീയ പുരസ്കാരം നേടിക്കൊടുത്തു. ഒരു നടൻ എന്ന നിലയിൽ വിക്രം എത്രത്തോളം ഉയരത്തിലാണെന്ന് ആ കഥാപാത്രം തെളിയിച്ചു. അമാനുഷികമായ കഴിവുകളുള്ള നായകന്മാരല്ല, മറിച്ച് പരിമിതികളുള്ള മനുഷ്യരെയും അവരുടെ പോരാട്ടങ്ങളെയും അവതരിപ്പിക്കാനാണ് അദ്ദേഹം എന്നും താല്പര്യം കാണിച്ചത്.
ശങ്കറിന്റെ ഐ (I) എന്ന ചിത്രത്തിന് വേണ്ടി വിക്രം നടത്തിയ മാറ്റങ്ങൾ ആഗോളതലത്തിൽ തന്നെ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടതാണ്. ഒരു ബോഡി ബിൽഡറായും മോഡലായും പിന്നീട് ശരീരം ഒട്ടിപ്പോയ രോഗിയായും മാറാൻ അദ്ദേഹം കാണിച്ച സമർപ്പണം സമാനതകളില്ലാത്തതാണ്. ആരോഗ്യം പോലും പണയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ഒരു കലയ്ക്ക് വേണ്ടി ഇത്രത്തോളം അധ്വാനിക്കുന്ന മറ്റൊരു നടൻ സമകാലിക സിനിമയിൽ ഉണ്ടാവില്ല. ‘ദൈവത്തിരുമകൾ’ എന്ന ചിത്രത്തിലെ കൃഷ്ണ എന്ന കഥാപാത്രം വിക്രമിന്റെ അഭിനയജീവിതത്തിലെ മറ്റൊരു പൊൻതൂവലാണ്. അഞ്ചു വയസ്സുകാരന്റെ ബുദ്ധിയുള്ള അച്ഛനായി അദ്ദേഹം പ്രേക്ഷകരെ കരയിപ്പിക്കുകയും ചിന്തിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
മണിരത്നത്തിന്റെ ‘രാവണൻ’, ‘പൊന്നിയിൻ സെൽവൻ’ എന്നീ ചിത്രങ്ങൾ വിക്രമിനുള്ളിലെ ക്ലാസിക് നടനെ പുറത്തെടുത്തു. ആദിത്യ കരികാലനായി അദ്ദേഹം സ്ക്രീനിൽ വരുമ്പോൾ ആ പ്രൗഢിയും ആത്മസംഘർഷങ്ങളും പ്രേക്ഷകരിലേക്ക് നേരിട്ട് സംവദിക്കപ്പെട്ടു. കടന്നുപോന്ന വഴികളിലെ കല്ലും മുള്ളും വിക്രമിനെ കൂടുതൽ കരുത്തനാക്കി. ഓരോ സിനിമ കഴിയുമ്പോഴും അദ്ദേഹം സ്വയം നവീകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പ്രായം വെറും അക്കങ്ങൾ മാത്രമാണെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന സൗന്ദര്യവും ഊർജ്ജസ്വലതയുമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു പ്രത്യേകത.
സിനിമയ്ക്ക് പുറത്ത് വിക്രം ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനാണ്. ജീവകാരുണ്യ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം സജീവമാണ്, പ്രത്യേകിച്ചും കാഴ്ചശക്തിയില്ലാത്ത കുട്ടികൾക്കും സാമ്പത്തികമായി പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്നവർക്കും വേണ്ടിയുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ. പ്രശസ്തിയുടെ കൊടുമുടിയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും ലളിതമായ ജീവിതം നയിക്കാൻ അദ്ദേഹം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. പുതിയ തലമുറയിലെ നടന്മാർക്ക് വിക്രം ഒരു പാഠപുസ്തകമാണ്. കഠിനാധ്വാനം ചെയ്താൽ വിജയം ഉറപ്പാണെന്നും, ആ വിജയം നിലനിർത്താൻ വിനയം അത്യന്താപേക്ഷിതമാണെന്നും അദ്ദേഹം തന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ കാണിച്ചുതരുന്നു. ഈ ജന്മദിനത്തിൽ ചിയാൻ വിക്രമിന് എല്ലാവിധ ഭാവുകങ്ങളും നേരുന്നു. ഇനിയും വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളുമായി അദ്ദേഹം തിരശീലയിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കട്ടെ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിനയയാത്ര തമിഴ് സിനിമയുടെ മാത്രമല്ല, ഇന്ത്യൻ സിനിമയുടെ തന്നെ അഭിമാനമായി തുടരട്ടെ.