മലയാള സിനിമയുടെ കരുത്തുറ്റ കഥാപാത്രനടനായി മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടിലധികം അഭിനയത്തിൻ്റെ അരങ്ങിൽ സ്വയം സമർപ്പിച്ച അപൂർവ്വ പ്രതിഭകളിലൊരാളാണ് നടൻ “തിലകൻ”. സ്വാഭാവികമായ അഭിനയത്തിൻ്റെ അനന്തസാധ്യതകളെ തിരയുകയും, ആഴമേറിയ അവതരണശേഷിയാൽ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളെ വെള്ളിത്തിരയിൽ അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത കലാകാരൻ. ഇന്ന് ആ മഹാ നടന്റെ ഓർമ്മകൾക്ക് 13 വയസ്സ്. അയാൾ ബാക്കി വെച്ച നികത്താനാകാത്ത നഷ്ടം ഇന്നും ശൂന്യതയെക്കാൾ ഭീകരമായി മലയാള സിനിമയിൽ മുഴച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഇന്ന് ഓർമ്മ ദിനത്തിൽ നാടോടി ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച് മലയാള സിനിമയുടെ കരുത്തായ കഥാപാത്രനടനായി ഉയർന്ന അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ യാത്രയെ തിരിഞ്ഞു നോക്കേണ്ടത് ഓരോ സിനിമ പ്രേമിയുടെയും കടമയാണ്. മലയാളത്തത്തിന്റെ പെരുന്തച്ചന് സെല്ലുലോയ്ഡിന്റെ ഓർമ്മപ്പൂക്കൾ.
തിരശീലയിൽ ആ മനുഷ്യൻ കരഞ്ഞപ്പോൾ പ്രേക്ഷകരും കരഞ്ഞു. ചിരിച്ചപ്പോൾ പ്രേക്ഷകർ കയയടിച്ചു. വില്ലനിസത്തിന്റെ കൊടൂര ഭാവങ്ങളിൽ അയാളെ വെറുത്തുകൊണ്ട് അയാളിലെ കലാകാരനെ വളർത്തി. അയാളുടെ നിസ്സഹായത്തിൽ പച്ചയായ ജീവിതത്തിന്റെ ഗന്ധം പരന്നു. 1973 ലെ “പെരിയാർ” മുതൽ 2012 ലെ ഇന്ത്യൻ റുപ്പി വരെ. കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വേഷപ്പകർച്ചകളിൽ മലയാള സിനിമയെ സമ്പന്നമാക്കിയ തിലകൻ.
1935 പത്തനംതിട്ടയിലാണ് തിലകന്റെ ജനനം. ആറാം വയസ്സിൽ തന്നെ അഭിനയ പ്രതിഭ തെളിയിച്ച അപൂർവ്വ ബാലനായിരുന്നു തിലകൻ. ആശാൻ പള്ളിക്കൂടം മണിക്കൽ, സെന്റ് ലൂയിസ് കാത്തോലിക് സ്കൂൾ നാലാംവയൽ, കോട്ടയം എം.ഡി. സെമിനാരി, കൊല്ലം എസ്.എൻ. കോളേജ് തുടങ്ങിയവിടങ്ങളിൽ വിദ്യാഭ്യാസം നേടിയെങ്കിലും, അഭിനയത്തോടുള്ള അടങ്ങാത്ത അഭിനിവേശം കോളേജ് പഠനം പൂർത്തിയാക്കാനാകാതെ നാടക വേദിയിലേക്ക് അദ്ദേഹത്തെ നയിച്ചു.
കോളേജ് ജീവിതത്തിനിടെ തന്നെ മുണ്ടക്കയം നാടകസമിതിക്ക് തുടക്കം കുറിച്ച തിലകൻ, വേദിനാടകത്തിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യവും ഗൗരവവും ആഴത്തിൽ അനുഭവിച്ചു. 1966 വരെ കെ.പി.എ.സി-യുടെ പ്രമുഖ സാന്നിധ്യമായിരുന്നു അദ്ദേഹം. തുടർന്ന് കൊല്ലം കാളിദാസ കേന്ദ്രം, ചങ്ങനാശേരി ഗീത, പി.ജെ. ആന്റണിയുടെ നാടകസംഘം എന്നിവയുമായി ചേർന്ന് പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ട്, അദ്ദേഹം തന്റെ അഭിനയത്തിന്റെ കരുത്ത് ജനങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ തെളിയിച്ചു. റേഡിയോ നാടകങ്ങളിലൂടെ ശബ്ദത്തിന്റെ കരുത്തും പ്രകടമാക്കിയ തിലകൻ, മനുഷ്യരുടെ ദു:ഖങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും, ജീവിതത്തിന്റെ പൊരുതലുകളും കലയുടെ കരുത്തിലൂടെ പ്രകടിപ്പിച്ച കലാകാരനായിരുന്നു.
1973-ലെ പെരിയാർ എന്ന ചിത്രത്തിൽ അദ്ദേഹം അഭിനയിച്ചുവെങ്കിലും പ്രദർശനം നടന്നത് പിന്നീട് ആയിരുന്നു. ആദ്യം പ്രദർശിതമായ സിനിമ 1972-ലെ ഗന്ധർവക്ഷേത്രം ആയിരുന്നു. വളരെ ചെറുതായിരുന്ന ആ കഥാപാത്രം തിലകന്റെ ഭാവി ചലച്ചിത്ര ജീവിതത്തിന് വഴിയൊരുക്കിയതും ആകാം. 1979-ൽ കെ.ജി. ജോർജ് സംവിധാനം ചെയ്ത ഉൾക്കടൽ എന്ന ചിത്രത്തിലൂടെ സിനിമയിൽ തൻ്റെ കഴിവ് തെളിയിച്ച അദ്ദേഹം, തുടർന്നുള്ള കാലഘട്ടങ്ങളിൽ ഏറ്റവും അധികം അഭിനയ ക്ഷമതയും ആഴവും ഉള്ള നടനായി മാറി.
തിലകൻ്റെ അഭിനയത്തിന്റെ പ്രത്യേകത അദ്ദേഹത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യബോധം തന്നെയായിരുന്നു. കഥാപാത്രം എന്താണോ അത് മുഴുവനായും ശരീരത്തിലും മനസ്സിലും അവലംബിച്ച്, അതിന് ജീവൻ പകർന്നു കൊടുക്കുക. അതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ സമീപനം. 1981-ലെ കോലങ്ങൾ എന്ന സിനിമയിലെ കള്ള് വർക്കി അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കരുത്തുറ്റ കഥാപാത്രങ്ങളിലേക്ക് വഴി തെളിച്ചു. തുടർന്ന് യവനിക (1982), ഗമനം, കാട്ടുകുതിര, ജാതകം, ഋതുഭേദം, പെരുന്തച്ചൻ (1990), തനിയാവർത്തനം, സന്താനഗോപാലം (1994), മൂന്നാം പക്കം, സ്ഫടികം, കിലുക്കം തുടങ്ങിയ അനവധി സിനിമകളിൽ തിലകൻ്റെ കഥാപാത്രങ്ങൾ പ്രേക്ഷകരുടെ മനസ്സിൽ ഒരിക്കലും മായാത്ത മുദ്ര പതിപ്പിച്ചു.
തിലകൻ്റെ ജീവിതത്തിലെ കലാസിദ്ധികളെ പുരസ്കാരങ്ങളുടെ പട്ടികയിൽ ചുരുക്കാനാവില്ല. എന്നാൽ ചിലത് പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതാണ്:
സംസ്ഥാന അവാർഡ് – മികച്ച സഹനടൻ (1982 – യവനിക), (1985 – യാത്ര), (1986 – പഞ്ചാഗ്നി), (1987 – തനിയാവർത്തനം), (1988 – മുക്തി, ധ്വനി).
മികച്ച നടൻ (1990 – പെരുന്തച്ചൻ), (1994 – ഗമനം, സന്താനഗോപാലം)ദേശീയ പുരസ്കാരത്തിനുള്ള പരിഗണന – ഇരകൾ (1986), പെരുന്തച്ചൻ (1990). ദേശീയ ചലച്ചിത്ര അവാർഡ് – പ്രത്യേക ജൂരി പുരസ്കാരം (2007 – ഏകാന്തം). പത്മശ്രീ (2009). ഫിലിംഫെയർ അവാർഡും, ഏഷ്യാനെറ്റ് ആജീവനാന്ത പുരസ്കാരങ്ങളുമാണ് അവയിൽ ചിലത്.
2010-ൽ മലയാള സിനിമയിലെ സംഘടനാപരമായ പ്രശ്നങ്ങൾ അദ്ദേഹം തുറന്നുപറഞ്ഞപ്പോൾ, ‘അമ്മ’ സംഘടനയിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹത്തെ പുറത്താക്കിയിരുന്നു. ചലച്ചിത്രരംഗത്തെ അധികാരാധിഷ്ഠിത സമീപനത്തിനെതിരെ കലാകാരൻ്റെ നിലപാട് പൊതുജനങ്ങൾക്കിടയിൽ അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ പിന്തുണ നേടി കൊടുത്തു. അദ്ദേഹത്തെ അവഗണിച്ചാലും, കലാപ്രതിഭയെ അടച്ചു മൂടാനായില്ല. വീണ്ടും അവസരങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ തേടിയെത്തി. ഇന്ത്യൻ റുപ്പി (2011), ഉസ്താദ് ഹോട്ടൽ (2012) തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങളിലൂടെ വീണ്ടും തന്റെ കരുത്ത് തെളിയിച്ചു.
തിലകൻ്റെ ആദ്യ ഭാര്യ ശാന്ത. മക്കൾ – ഷമ്മി തിലകൻ, ഷോബി തിലകൻ, ഷാജി തിലകൻ. രണ്ടാമത്തെ ഭാര്യ സരോജം. മക്കൾ – ഷിബു തിലകൻ, സോണിയ തിലകൻ, സോഫിയ അജിത്ത്. ഒരു കുടുംബസ്ഥനായും, കലാകാരനായും, സാമൂഹികപ്രതിഭയായും, അദ്ദേഹം ജീവിതം മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുപോയി. വാർദ്ധക്യ സഹജമായ അസുഖങ്ങളെ തുടർന്ന്, 2012 സെപ്റ്റംബർ 24-ന് തിരുവനന്തപുരം മെഡിക്കൽ സെന്ററിൽ അദ്ദേഹം അന്തരിച്ചു. അന്ന് 77- വയസ്സായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ മരണം മലയാള സിനിമയിലെ ഒരു യുഗത്തിന്റെ അന്ത്യം തന്നെയായിരുന്നു.
വെറും ഒരു നടനെന്ന നിലയിൽ അദ്ദേഹത്തെ തളച്ചിടാനാകില്ല. അദ്ദേഹം വില്ലൻ കഥാപാത്രങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തെ വെറുത്തുകൊണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും പ്രേക്ഷകർ അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കലയെ സ്നേഹിച്ചു. സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ വേദനകളും ദു:ഖങ്ങളും അഭിനയിച്ചപ്പോൾ, അത് ജീവിതത്തിന്റെ തന്നെ പ്രതിബിംബമായി. പിതാവിന്റെ കരുത്തുറ്റ പ്രതിഭാസവും, ഗ്രാമീണരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ കരളുറഞ്ഞ ദൃശ്യമാകലും, കലാകാരന്റെ ആത്മസങ്കർഷങ്ങളും – എല്ലാം അദ്ദേഹം അനായാസം അവതരിപ്പിച്ചു. മൂന്നു പതിറ്റാണ്ടിന്റെ അഭിനയ ജീവിതത്തിൽ ആ മനുഷ്യൻ അനശ്വരമാക്കിയ കഥാപാത്രങ്ങൾ പകരക്കാരെ ചിന്തിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം അവിസ്മരണീയമാണ്. ഇന്ന്, തിലകന്റെ ഓർമ്മ ദിനത്തിൽ, നമ്മൾ ഓർക്കുന്നത് വെറും ഒരനുഭാവ കലാകാരനെയല്ല; മലയാള സിനിമയെ അന്താരാഷ്ട്ര നിലവാരത്തിലേക്ക് ഉയർത്തിയ സാംസ്കാരിക പ്രതിഭാസത്തെയാണ്. തിലകൻ്റെ ശബ്ദവും, പ്രകടനവും, സ്വാഭാവികമായ ഡയലോഗ് അവതരണവും, മനുഷ്യരുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളെ അതീവ യഥാർത്ഥതയോടെ സിനിമയിൽ കൊണ്ടുവന്ന കാലാതിവർത്തിയായ കലാപ്രതിഭ.
സമാപനം
തിലകൻ്റെ ഓർമ്മ ദിനം ഒരു അനുസ്മരണം മാത്രമല്ല, അഭിനയത്തിൻ്റെ മഹത്വവും കലയുടെ അതിരുകളില്ലാത്ത ശക്തിയും ഓർക്കാനുള്ള അവസരമാണ്. മലയാള സിനിമക്ക് മാത്രമല്ല, ഭാരതീയ സിനിമയ്ക്കു തന്നെ അഭിമാനമായി നിലകൊള്ളുന്ന കലാകാരൻ.
ജീവിതത്തെ അഭിനയത്തിലൂടെ ജീവിപ്പിച്ച അമരനായ പ്രതിഭ – തിലകന് ഒരിക്കൽ കൂടി ഓർമ്മപ്പൂക്കൾ