“നരേന്ദ്രൻ മുതൽ ജോർജ് കുട്ടി വരെ”; ദി ഐകോണിക് കിംഗ് (വില്ലൻ) ഓഫ് മലയാളം സിനിമ

','

' ); } ?>

മലയാള ചലച്ചിത്ര കലയുടെ ചരിത്രത്തെയും, സൗന്ദര്യശാസ്ത്രത്തെയും, ഭാവുകത്വത്തെയും, മോഹൻലാൽ എന്ന നടന് മുൻപും പിൻപും എന്ന് കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്താൻ സാധിക്കുമെന്നത് കേവലമൊരു അതിശയോക്തിയല്ല, മറിച്ച് തർക്കമില്ലാത്ത യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. ഒരു ജനതയുടെ സാംസ്കാരിക ജീവിതത്തോട് ഇത്രമേൽ ആഴത്തിൽ പടർന്നുപന്തലിച്ച മറ്റൊരു നടനവിസ്മയം ഇന്ത്യൻ സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിൽ തന്നെ അപൂർവ്വമായിരിക്കും. ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിൽ അഭിനയത്തിന്റെ കൃത്രിമത്വങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ ചലനങ്ങളിലൂടെയും സൂക്ഷ്മമായ മുഖഭാവങ്ങളിലൂടെയും കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് ജീവൻ നൽകുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശൈലി ലോകസിനിമയിലെ തന്നെ വിസ്മയങ്ങളിലൊന്നാണ്. ഒരു ജനത തങ്ങളുടെ സന്തോഷങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും പ്രണയവും വീര്യവുമെല്ലാം ഒരു നടന്റെ മുഖത്ത് ഒരേസമയം ദർശിച്ചുവെങ്കിൽ, അവിടെയാണ് മോഹൻലാൽ എന്ന വിശ്വനടന്റെ വിജയം അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നത്. തികച്ചും സാധാരണക്കാരനായ ഒരു വ്യക്തിയിൽ നിന്നും മലയാള സിനിമയുടെ അനിഷേധ്യനായ ചക്രവർത്തി പദവിയിലേക്കുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രയാണം കഠിനാധ്വാനത്തിന്റെയും അർപ്പണബോധത്തിന്റെയും അപൂർവ്വമായ പ്രതിഭയുടെയും നേർസാക്ഷ്യമാണ്. കാലഘട്ടത്തിന്റെ പകിട്ടുകൾ മുഖച്ഛായകൾ മാറി മാറി തേടുമ്പോഴും തലമുറകളുടെ നായകനായി അയാളിന്നും മലയാള സിനിമയ്‌ക്കൊപ്പമുണ്ട്. മലയാളത്തിന്റെ ഒരേയൊരു രാജാവിന് സെല്ലുലോയ്ഡിന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ ജന്മദിനാശംസകൾ.

സിനിമാ മോഹങ്ങളുമായി ചെന്നൈ നഗരത്തിന്റെ തെരുവുകളിലൂടെ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞ ഒരു കൂട്ടം സുഹൃത്തുക്കളുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഈ വിസ്മയത്തിന്റെ തുടക്കം കുറിക്കുന്നത്. ഭാരത് ഗോപി, പ്രേം നസീർ, മധു, ജയൻ തുടങ്ങിയ മഹാരഥന്മാർ ഭരിച്ചിരുന്ന, കൃത്യമായ നായക സങ്കല്പങ്ങളുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചലച്ചിത്ര ലോകത്തേക്കാണ് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാതെ ഈ ചെറുപ്പക്കാരൻ കടന്നുവരുന്നത്. അവിടെ പൗരുഷത്തിന്റെയോ അമാനുഷികതയുടെയോ പരമ്പരാഗത ഭാവങ്ങളെയെല്ലാം തകിടം മറിച്ചുകൊണ്ട്, തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ശരീരഭാഷയുമായി അദ്ദേഹം തന്റേതായ ഒരിടം വെട്ടിത്തുറന്നു. രൂപത്തിലോ ഭാവത്തിലോ മുൻഗാമികളുടെ നിഴലുകളില്ലാതെ, തനതായ തോളരിപ്പും വശ്യമായ ചിരിയും സംഭാഷണ ശൈലിയും കൊണ്ട് ആദ്യ ചിത്രം മുതൽക്കേ അദ്ദേഹം പ്രേക്ഷകശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റി. അഭിനയകലയെ അതിന്റെ എല്ലാവിധ ശാസ്ത്രീയ നിർവ്വചനങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിപ്പിച്ച്, തികച്ചും ലളിതവും ജനകീയവുമാക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞു. തെന്നിന്ത്യൻ സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിൽ തന്നെ ഒരു നടൻ സ്വന്തം ഭാഷയിലെ പ്രേക്ഷകരുടെ കുടുംബാംഗത്തെപ്പോലെ ഇത്രയധികം സ്നേഹിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ എന്നത് സംശയമാണ്. വെള്ളിത്തിരയിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾക്കപ്പുറം ‘ലാലേട്ടൻ’ എന്ന വിളിപ്പേരിലൂടെ അദ്ദേഹം മലയാളിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു വികാരമായി മാറി. ഒരു നടന്റെ വളർച്ച എന്നത് കേവലം വാണിജ്യ വിജയങ്ങളിലോ അവാർഡുകളിലോ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നതല്ലെന്നും, അത് ഒരു ജനതയുടെ സാംസ്കാരിക ബോധത്തെ എത്രത്തോളം സ്വാധീനിക്കുന്നു എന്നതിലാണെന്നും അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചു.

വില്ലൻ വേഷങ്ങളിൽ തുടങ്ങി, സഹനടനായും, ഹാസ്യനടനായും, ഒടുവിൽ മലയാള സിനിമയുടെ ഭാരം മുഴുവൻ സ്വന്തം തോളിലേറ്റിയ സൂപ്പർസ്റ്റാറായും മാറിയ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കരിയർ ഗ്രാഫ് ഏതൊരു ചലച്ചിത്ര വിദ്യാർത്ഥിക്കും ഒരു പാഠപുസ്തകമാണ്. നാല് പതിറ്റാണ്ടിലേറെയായി തുടരുന്ന ഈ ജൈത്രയാത്രയിൽ അദ്ദേഹം സഹകരിക്കാത്ത പ്രമുഖ സംവിധായകരോ എഴുത്തുകാരോ ഇല്ലെന്നുതന്നെ പറയാം. ഓരോ കാലഘട്ടത്തിലെയും മാറ്റങ്ങളെയും ഭാവുകത്വങ്ങളെയും ഉൾക്കൊണ്ടുകൊണ്ട് സ്വയം നവീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞതാണ് അദ്ദേഹത്തെ ഇന്നും പ്രസക്തനാക്കി നിർത്തുന്നത്. പത്മരാജൻ, ഭരതൻ, ഐ.വി. ശശി, സത്യൻ അന്തിക്കാട്, പ്രിയദർശൻ, ലോഹിതദാസ് തുടങ്ങിയ ചലച്ചിത്ര പ്രതിഭകളുടെ ഭാവനകൾക്ക് പൂർണ്ണത നൽകാൻ മോഹൻലാൽ എന്ന നടന്റെ ശരീരത്തിനും ശബ്ദത്തിനും സാധിച്ചു. വാണിജ്യ സിനിമകളുടെ അതിപ്രസരത്തിനിടയിലും ക്ലാസിക് ചിത്രങ്ങളിലെ കരുത്തുറ്റ കഥാപാത്രങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹം കാണിച്ച ആർജ്ജവം അഭിനയത്തോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിബദ്ധതയാണ് കാണിക്കുന്നത്. മലയാളത്തിന് പുറമെ തമിഴ്, തെലുങ്ക്, ഹിന്ദി, കന്നഡ ഭാഷകളിലും അദ്ദേഹം തന്റെ സാന്നിദ്ധ്യമറിയിക്കുകയും അവിടെയെല്ലാം വലിയ ആദരവ് പിടിച്ചുപറ്റുകയും ചെയ്തു.

1978-ൽ സുഹൃത്തുക്കൾ ചേർന്ന് നിർമ്മിച്ച ‘തിരനോട്ടം’ എന്ന സിനിമയിലാണ് മോഹൻലാൽ ആദ്യമായി ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിലെത്തുന്നത്. എന്നാൽ ചില സാങ്കേതിക കാരണങ്ങളാൽ ആ സിനിമ വെളിച്ചം കണ്ടില്ല. അത് ഒരുപക്ഷേ വിധിയുടെ മറ്റൊരു നിയോഗമായിരുന്നു, കാരണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ അരങ്ങേറ്റം കുറച്ചുകൂടി ഗംഭീരമാകാൻ കാലം കാത്തുവെച്ചതായിരുന്നു അത്. 1980-ൽ ഫാസിൽ സംവിധാനം ചെയ്ത ‘മഞ്ഞിൽ വിരിഞ്ഞ പൂക്കൾ’ എന്ന ചിത്രത്തിലെ നരേന്ദ്രൻ എന്ന ക്രൂരനായ വില്ലനായി മോഹൻലാൽ മലയാളി പ്രേക്ഷകർക്ക് മുന്നിലേക്ക് നടന്നു കയറി. തോൾ ചരിഞ്ഞ, തനതായ നടത്തവും അല്പം പരിഹാസം നിറഞ്ഞ ആ ചിരിയും ആദ്യ ചിത്രത്തിൽ തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു. ‘അമ്മേ ദാ വണ്ടിവരുന്നു’ എന്ന് പറഞ്ഞ് നരേന്ദ്രൻ മരിക്കുമ്പോൾ, മലയാളി ഒരു പുതിയ വില്ലനെ മാത്രമല്ല, ഭാവിയിലെ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം ലാലേട്ടനെ കൂടിയാണ് വരവേറ്റത്.

ആദ്യകാലങ്ങളിൽ വില്ലൻ വേഷങ്ങളിലും സഹനടന്റെ വേഷങ്ങളിലും മാത്രമാണ് ഈ നടനെ സംവിധായകർ കണ്ടത്. പി. പത്മരാജൻ, ഭരതൻ, ഹരിഹരൻ തുടങ്ങിയ മാസ്റ്റർ സംവിധായകരുടെ ചിത്രങ്ങളിലൂടെ മോഹൻലാൽ തന്റെ അഭിനയശേഷിക്ക് കൂടുതൽ മൂർച്ച കൂട്ടി. ‘ഇവിടെ കുറച്ചുപേർ ജീവിക്കുന്നു’, ‘അട്ടഹാസം’, ‘പൂച്ചെണ്ടുകൾ’ തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങളിലെല്ലാം നെഗറ്റീവ് ഷേഡുള്ള വേഷങ്ങളായിരുന്നു. എന്നാൽ 1980-കളുടെ മധ്യത്തോടെ മലയാള സിനിമയുടെ ഭാവുകത്വം മാറിമറിഞ്ഞു. ആ മാറ്റത്തിന്റെ അമരക്കാരനാകാൻ മോഹൻലാലിന് കഴിഞ്ഞു എന്നതാണ് ചരിത്രം. ഐ.വി. ശശിയുടെ ‘ഉയരങ്ങളിൽ’ എന്ന ചിത്രത്തിലെ വില്ലൻ വേഷം ലാലിന്റെ കരിയറിലെ വലിയൊരു വഴിത്തിരിവായിരുന്നു. തന്മയത്വമുള്ള അഭിനയം കൊണ്ട് വില്ലൻ വേഷങ്ങളെപ്പോലും ജനപ്രിയമാക്കാൻ അയാൾക്ക് കഴിഞ്ഞു. എന്നാൽ മോഹൻലാൽ എന്ന നടന്റെ യഥാർത്ഥ വിസ്ഫോടനം നടക്കുന്നത് പ്രിയദർശൻ, സത്യൻ അന്തിക്കാട്, പത്മരാജൻ എന്നിവരുമായുള്ള കൂട്ടുകെട്ടിലൂടെയാണ്. പ്രിയദർശൻ-മോഹൻലാൽ കൂട്ടുകെട്ട് മലയാളികൾക്ക് സമ്മാനിച്ചത് ചിരിയുടെയും ഒപ്പം നൊമ്പരത്തിന്റെയും വലിയൊരു വസന്തകാലമായിരുന്നു.

‘പൂച്ചയ്ക്കൊരു മൂക്കുത്തി’, ‘ഓടരുതമ്മാവാ ആളറിയാം’, ‘ബോയിംഗ് ബോയിംഗ്’ തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങളിലൂടെ ലാലിലെ ഹാസ്യാഭിനേതാവിനെ മലയാളി നെഞ്ചേറ്റി. കേവലം കോമാളിത്തം കാണിക്കുന്ന ഹാസ്യമല്ല, മറിച്ച് ശരീരഭാഷ കൊണ്ടും സംഭാഷണ ശൈലി കൊണ്ടും തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ ഹാസ്യം കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ തനിക്ക് കഴിയുമെന്ന് അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചു. സത്യൻ അന്തിക്കാടിന്റെ സിനിമകൾ ലാലിനെ മലയാളിയുടെ വീട്ടുപടിക്കൽ എത്തിച്ചു. ‘സന്മനസ്സുള്ളവർക്ക് സമാധാനം’, ‘ഗാന്ധിനഗർ സെക്കൻഡ് സ്ട്രീറ്റ്’, ‘നാടോടിക്കാറ്റ്’ തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങളിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ നമ്മുടെയൊക്കെ അയൽപക്കത്തെ സാധാരണക്കാരായ യുവാക്കളായിരുന്നു. തൊഴിലില്ലായ്മയും ദാരിദ്ര്യവും പ്രണയവുമെല്ലാം നിറഞ്ഞ ആ കാലഘട്ടത്തിലെ ശരാശരി മലയാളിയുടെ പ്രതിനിധിയായി മോഹൻലാൽ മാറി. ദാസനും വിജയനും മലയാളിയുടെ സാംസ്കാരിക ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറിയത് ഈ നടന്റെ സ്വാഭാവിക അഭിനയ മികവ് കൊണ്ട് മാത്രമാണ്.

1986 എന്നത് മോഹൻലാൽ എന്ന നടനെ സംബന്ധിച്ച് സുവർണ്ണ വർഷമായിരുന്നു. ആ വർഷം മാത്രം മുപ്പതിലധികം ചിത്രങ്ങളിലാണ് അദ്ദേഹം അഭിനയിച്ചത്. അതിൽ ഭൂരിഭാഗവും വൻ വിജയങ്ങളായിരുന്നു. തമ്പി കണ്ണന്താനത്തിന്റെ ‘രാജാവിന്റെ മകൻ’ എന്ന ചിത്രം മോഹൻലാലിനെ മലയാള സിനിമയിലെ അനിഷേധ്യനായ സൂപ്പർസ്റ്റാർ പദവിയിലേക്ക് ഉയർത്തി. വിൻസെന്റ് ഗോമസ് എന്ന അധോലോക നായകന്റെ ഗാംഭീര്യവും ശാന്തതയും മോഹൻലാൽ അവിസ്മരണീയമാക്കി. ‘ഒരിക്കൽ രാജാവായിരുന്നവൻ…’ എന്ന് തുടങ്ങുന്ന ഡയലോഗുകൾ തിയേറ്ററുകളെ ഇളക്കിമറിച്ചു. അതോടെ ലാലിന്റെ സിനിമാ ജീവിതം രണ്ട് വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു വശത്ത് മാസ്സ് പടങ്ങളിലെ സൂപ്പർസ്റ്റാറും മറുപടിയായി ലളിതവും ആഴമേറിയതുമായ കഥാപാത്രങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന അസാധ്യ നടനും. പത്മരാജന്റെ ‘നമുക്ക് പാർക്കാൻ മുന്തിരിത്തോപ്പുകൾ’ എന്ന ചിത്രത്തിലെ സോളമനും ‘തൂവാനത്തുമ്പികൾ’ എന്ന ചിത്രത്തിലെ ജയകൃഷ്ണനും മലയാള സിനിമയിലെ പ്രണയ സങ്കല്പങ്ങളെ പുനർനിർവ്വചിച്ചു. തൃശ്ശൂർ ഭാഷ സംസാരിക്കുന്ന, മഴയെ പ്രണയിക്കുന്ന ജയകൃഷ്ണൻ ഇന്നും മലയാളിയുടെ പ്രണയ നൊമ്പരമാണ്. ലോഹിതദാസിന്റെ രചനയിൽ സിബി മലയിൽ സംവിധാനം ചെയ്ത ‘കിരീടം’ എന്ന ചിത്രം മോഹൻലാൽ എന്ന നടന്റെ അഭിനയ ജീവിതത്തിലെ മറ്റൊരു വലിയ നാഴികക്കല്ലുകളിൽ ഒന്നാണ്. സേതുമാധവൻ എന്ന സാധാരണക്കാരനായ യുവാവ് അവിചാരിതമായി ഒരു ഗുണ്ടയെ തല്ലേണ്ടി വരുന്നതും തുടർന്ന് അവന്റെ ജീവിതവും സ്വപ്നങ്ങളും തകർന്നടിയുന്നതും ലാൽ അഭിനയിക്കുകയായിരുന്നില്ല, ജീവിക്കുകയായിരുന്നു. ആ ചിത്രത്തിലെ അഭിനയത്തിന് ദേശീയ തലത്തിൽ പ്രത്യേക ജൂറി പരാമർശം അദ്ദേഹത്തെ തേടിയെത്തി.

‘ഭരതം’ എന്ന ചിത്രത്തിലെ കല്ലൂർ ഗോപിനാഥൻ എന്ന കർണ്ണാടക സംഗീതജ്ഞന്റെ വേഷം ലാലിന് മികച്ച നടനുള്ള ആദ്യത്തെ ദേശീയ പുരസ്കാരം നേടിക്കൊടുത്തു. സംഗീതം ശാസ്ത്രീയമായി പഠിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരാൾ, ഒരു സംഗീതജ്ഞന്റെ ഭാവങ്ങളും വിരലുകളുടെ ചലനങ്ങളും ഇത്രമാത്രം സൂക്ഷ്മതയോടെ അവതരിപ്പിച്ചത് ഇന്ത്യൻ സിനിമയെത്തന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. തുടർന്ന് വന്ന ‘ദേവാസുരം’, ‘ആറാം തമ്പുരാൻ’, ‘നരസിംഹം’ തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങൾ മോഹൻലാലിന്റെ മാസ്സ് ഇമേജിനെ ആകാശത്തോളം ഉയർത്തി. മംഗലശ്ശേരി നീലകണ്ഠനും ജഗന്നാഥനും ഇന്ദുചൂഡനുമെല്ലാം തിയേറ്ററുകളിൽ ഉത്സവപ്രതീതി സൃഷ്ടിച്ചു. മീശ പിരിക്കുന്ന, മുണ്ട് മടക്കിക്കുത്തുന്ന മോഹൻലാൽ ഭാവം ആരാധകർക്ക് ആവേശമായി. എന്നാൽ ഈ മാസ്സ് പദവിക്കിടയിലും അദ്ദേഹം തന്റെ ഉള്ളിലെ മികച്ച നടനെ കൈവിട്ടില്ല.

ഭരതന്റെ ‘താഴ്‌വാരം‘ എന്ന പ്രതികാര കഥയും, പ്രിയദർശന്റെ ‘കാലാപാനി’ എന്ന സ്വാതന്ത്ര്യ സമര ചരിത്ര സിനിമയും, ഷാജി എൻ. കരുണിന്റെ ‘വാനപ്രസ്ഥം’ എന്ന ക്ലാസിക് ചിത്രവുമെല്ലാം ലാലിന്റെ അഭിനയ പ്രതിഭയുടെ വിഭിന്ന മുഖങ്ങളാണ് കാണിച്ചുതന്നത്. ‘വാനപ്രസ്ഥം’ എന്ന ചിത്രത്തിലെ കുഞ്ഞിക്കുട്ടൻ എന്ന കഥകളി കലാകാരന്റെ ആത്മസംഘർഷങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചതിന് അദ്ദേഹത്തിന് രണ്ടാം തവണയും മികച്ച നടനുള്ള ദേശീയ പുരസ്കാരം ലഭിച്ചു. കഥകളിയുടെ മുദ്രകളും ഭാവങ്ങളും ചുരുങ്ങിയ കാലം കൊണ്ട് അഭ്യസിച്ച് അദ്ദേഹം സ്ക്രീനിൽ പകർത്തിയത് ലോക സിനിമയിൽ തന്നെ അപൂർവ്വമായ ഒന്നാണ്. മലയാളത്തിന് പുറമെ തമിഴ്, തെലുങ്ക്, ഹിന്ദി, കന്നഡ ഭാഷകളിലും അദ്ദേഹം തന്റെ സാന്നിധ്യമറിയിച്ചു. മണിരത്നത്തിന്റെ ‘ഇരുവർ’ എന്ന തമിഴ് ചിത്രത്തിലെ ആനന്ദൻ എന്ന കഥാപാത്രം എം.ജി.ആറിന്റെ ജീവിതത്തെ ആസ്പദമാക്കിയുള്ളതായിരുന്നു. തമിഴ് ജനതയുടെ വികാരമായ എം.ജി.ആറിനെ ഒരു മലയാളി നടൻ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ തമിഴകം ആദ്യം സംശയിച്ചെങ്കിലും, ചിത്രം പുറത്തുവന്നപ്പോൾ അവർ ലാലിന്റെ കാൽക്കൽ വീണു. രാം ഗോപാൽ വർമ്മയുടെ ‘കമ്പനി’ എന്ന ചിത്രത്തിലെ ശ്രീനിവാസൻ ഐ.പി.എസ് എന്ന പോലീസ് ഓഫീസറുടെ വേഷം ബോളിവുഡിലും ലാലിന്റെ പ്രശസ്തി വർദ്ധിപ്പിച്ചു.

കാലം പുതിയ നൂറ്റാണ്ടിലേക്ക് കടന്നപ്പോഴും മോഹൻലാൽ എന്ന നടന്റെ പ്രസക്തി ഒട്ടും കുറഞ്ഞില്ല. ബ്ലെസ്സിയുടെ ‘തന്മാത്ര’ എന്ന ചിത്രത്തിലെ രമേശൻ നായർ എന്ന അൽഷിമേഴ്സ് രോഗിയുടെ വേഷം പ്രേക്ഷകരുടെ കണ്ണ് നനയിച്ചു. ഒരു മനുഷ്യൻ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് വിസ്മൃതിയിലേക്ക് വീണുപോകുന്ന അവസ്ഥയെ ലാൽ അത്രമേൽ തീക്ഷ്ണമായി അവതരിപ്പിച്ചു. ജീത്തു ജോസഫിന്റെ ‘ദൃശ്യം’ എന്ന ചിത്രം മലയാള സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയങ്ങളിൽ ഒന്നായി മാറി. ജോർജ്ജുകുട്ടി എന്ന സാധാരണക്കാരനായ, സിനിമ കണ്ട് കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കുന്ന കേബിൾ ടിവി ഓപ്പറേറ്ററുടെ വേഷം മോഹൻലാലിന്റെ കരിയറിലെ മറ്റൊരു മാസ്റ്റർ ക്ലാസ്സ് ആയിരുന്നു. ഈ ചിത്രം പിന്നീട് ഇന്ത്യൻ സിനിമയിലെ ഒട്ടുമിക്ക ഭാഷകളിലേക്കും റീമേക്ക് ചെയ്യപ്പെട്ടു. വൈശാഖ് സംവിധാനം ചെയ്ത ‘പുലിമുരുകൻ’ മലയാള സിനിമയിൽ ആദ്യമായി നൂറ് കോടി ക്ലബ്ബും കടന്ന് നൂറ്റിഅമ്പത് കോടി ക്ലബ്ബിലെത്തി ചരിത്രം കുറിച്ചു. പൃഥ്വിരാജ് സുകുമാരൻ സംവിധാനം ചെയ്ത ‘ലൂസിഫർ’ എന്ന ചിത്രം ലാലിന്റെ മാസ്സ് ലുക്കിനെ അന്താരാഷ്ട്ര നിലവാരത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഇരുനൂറ് കോടിയിലധികം കളക്ഷൻ നേടി മലയാള സിനിമയുടെ ബിസിനസ്സ് സാധ്യതകളെ മാറ്റിമറിച്ചു. സ്റ്റീഫൻ നെടുമ്പള്ളി എന്ന കഥാപാത്രത്തിന്റെ നിഗൂഢതയും പക്വതയും ലാലിന്റെ സ്ക്രീൻ പ്രസൻസും കൊണ്ട് മാത്രം മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു.

അഭിനയത്തിന് പുറമെ ഗായകൻ, നിർമ്മാതാവ്, വിതരണക്കാരൻ എന്നീ നിലകളിലും അദ്ദേഹം തന്റെ കഴിവ് തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ‘ഏയ് ഓട്ടോ’യിലെ ‘സുന്ദരി നിൻ തുമ്പുകെട്ടിയിട്ട ചുരുൾമുടിയിൽ…’ എന്ന് തുടങ്ങുന്ന ഗാനം മുതൽ നിരവധി ജനപ്രിയ ഗാനങ്ങൾ അദ്ദേഹം ആലപിച്ചിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ആ പ്രത്യേക ഈണവും സ്വാഭാവികതയും പാട്ടുകൾക്കും ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗി നൽകുന്നു. പ്രണവം ആർട്സ്, ആശീർവാദ് സിനിമാസ് തുടങ്ങിയ ബാനറുകളിലൂടെ നിരവധി മികച്ച ചിത്രങ്ങൾ അദ്ദേഹം മലയാളത്തിന് സമ്മാനിച്ചു. ഇന്ത്യൻ സിനിമയ്ക്ക് നൽകിയ സംഭാവനകൾ പരിഗണിച്ച് രാജ്യം അദ്ദേഹത്തെ പത്മശ്രീ, പത്മഭൂഷൺ എന്നീ ബഹുമതികൾ നൽകി ആദരിച്ചു. കൂടാതെ ഇന്ത്യൻ ടെറിട്ടോറിയൽ ആർമിയിൽ ലെഫ്റ്റനന്റ് കേണൽ പദവിയും അദ്ദേഹത്തിന് ലഭിക്കുകയുണ്ടായി. അഭിനയ ലോകത്ത് ഇത്രയും ഉയരങ്ങൾ കീഴടക്കുമ്പോഴും വ്യക്തിജീവിതത്തിൽ ലളിതവും ശാന്തവുമായ സ്വഭാവമാണ് അദ്ദേഹത്തെ സഹപ്രവർത്തകർക്കും ആരാധകർക്കും പ്രിയങ്കരനാക്കുന്നത്. നവാഗതരായ സംവിധായകർക്കും എഴുത്തുകാർക്കും അദ്ദേഹം നൽകുന്ന പിന്തുണ എടുത്തുപറയേണ്ടതാണ്.

കാലം മാറുമ്പോൾ, സിനിമയുടെ സാങ്കേതികവിദ്യകൾ മാറുമ്പോൾ, പ്രേക്ഷകരുടെ ആസ്വാദന ശൈലി മാറുമ്പോൾ അതിനനുസരിച്ച് സ്വയം നവീകരിക്കാൻ ഈ നടന് കഴിയുന്നുണ്ട്. ശരീരത്തിന്റെ ലാവണ്യം കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ആത്മാവിന്റെ ആഴം കൊണ്ടാണ് താൻ കഥാപാത്രങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം ഓരോ തവണയും തെളിയിക്കുന്നു. ഒരു സാധാരണക്കാരന്റെ പരുങ്ങലുകളും, ഒരു കാമുകന്റെ ആർദ്രതയും, ഒരു യോദ്ധാവിന്റെ വീര്യവും ഒരേ ശരീരത്തിൽ, ഒരേ കണ്ണുകളിൽ ആവാഹിക്കാൻ കഴിയുന്ന മറ്റൊരു നടൻ ഇന്ത്യൻ സിനിമയിൽ അത്യപൂർവ്വമാണ്. ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിൽ ജീവിക്കുന്ന ഈ അത്ഭുത പ്രതിഭാസത്തിന് പ്രായം വെറുമൊരു സംഖ്യ മാത്രമാണ്. മലയാളി ഉള്ളിടത്തോളം കാലം, മലയാള സിനിമ ഉള്ളിടത്തോളം കാലം മോഹൻലാൽ എന്ന പേര് ഇവിടെ ജ്വലിച്ചുതന്നെ നിൽക്കും.