“വിജയം കൊണ്ടുമാത്രം മാനസികാരോഗ്യം നന്നാവില്ല, എട്ടു വർഷമായി കടുത്ത വിഷാദരോഗത്തിനടിമയാണ്”; വിഷ്ണു വിശാൽ

','

' ); } ?>

കഴിഞ്ഞ എട്ടു വർഷമായി താൻ കടുത്ത വിഷാദരോഗത്തോടും ഉത്കണ്ഠയോടും പോരാടുകയാണെന്ന വെളിപ്പെടുത്തലുമായി തമിഴ് നടൻ വിഷ്ണു വിശാൽ. സിനിമാ മേഖലയിലെ സാമ്പത്തിക വഞ്ചനകളും അതിരൂക്ഷമായ മാനസിക സമ്മർദ്ദവും കാരണം തനിക്ക് ഓട്ടോ ഇമ്യൂൺ (Auto-immune) രോഗാവസ്ഥ വരെ നേരിടേണ്ടി വന്നതായി താരം വ്യക്തമാക്കി. ഒരു വലിയ ഹിറ്റ് സിനിമയ്ക്ക് തന്റെ മനസ്സിന്റെ അസ്വസ്ഥതകൾ മാറ്റാൻ സാധിക്കുമെന്നാണ് കരുതിയിരുന്നതെന്നും, എന്നാൽ വൻ വിജയങ്ങൾക്കൊന്നും തന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവിലാണ് ഇപ്പോഴുള്ളതെന്നും സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പങ്കുവെച്ച വിശദമായ കുറിപ്പിൽ താരം വെളിപ്പെടുത്തി.

2018-ലാണ് തനിക്ക് വിഷാദരോഗത്തിന്റെയും ഉത്കണ്ഠയുടെയും ആദ്യ ലക്ഷണങ്ങൾ കണ്ടുതുടങ്ങുന്നത്. കരിയറിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ച് വിജയങ്ങൾ നേടിയാൽ ഇതെല്ലാം ശരിയാകുമെന്ന് വിശ്വസിച്ച താരം, ‘രാക്ഷസൻ’, ‘എഫ്.ഐ.ആർ’, ‘ഗാട്ട ഗുസ്തി’ തുടങ്ങിയ മികച്ച വിജയങ്ങൾ പ്രേക്ഷകർക്ക് സമ്മാനിച്ചു. എന്നാൽ വിജയം നേടി ഏതാനും ദിവസത്തെ സന്തോഷത്തിനപ്പുറം വീണ്ടും അതേ ശൂന്യതയിലേക്കും ഉത്കണ്ഠയിലേക്കും മടങ്ങിയെത്തുകയായിരുന്നു. വിജയം കൊണ്ടുമാത്രം മാനസികാരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങൾ അവസാനിക്കില്ലെന്ന് ഇതോടെ മനസ്സിലായതായി താരം പറയുന്നു.

സിനിമാ വ്യവസായത്തിൽ താൻ നേരിട്ട കബളിപ്പിക്കലുകളെക്കുറിച്ചും വിഷ്ണു വിശാൽ തുറന്നെഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ബന്ധങ്ങൾക്ക് വില നൽകി പ്രവർത്തിച്ച തന്നെ ചില നിർമ്മാതാക്കളും സംവിധായകരും വാഗ്ദാനങ്ങൾ പാലിക്കാതെ സാമ്പത്തികമായി ചൂഷണം ചെയ്തു. മാസങ്ങളോളം ജോലി ചെയ്തിട്ടും പ്രതിഫലം ലഭിക്കാത്ത അവസ്ഥയുണ്ടായി. ഇതിനൊപ്പം സ്വന്തം പ്രൊഡക്ഷൻ കമ്പനിയിലെ ജീവനക്കാർക്ക് കൃത്യസമയത്ത് ശമ്പളം നൽകാനുള്ള നെട്ടോട്ടം കടുത്ത സാമ്പത്തിക-മാനസിക സമ്മർദ്ദത്തിലേക്ക് നയിച്ചു. ഈ തുടർച്ചയായ സമ്മർദ്ദമാണ് ഒടുവിൽ സ്വയം പ്രതിരോധശേഷിയെ ബാധിക്കുന്ന രോഗാവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണമായത്.

കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വർഷമായി കൃത്യമായി തെറാപ്പി ചെയ്യുകയും വിദഗ്ദ്ധരുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം മരുന്നുകൾ കഴിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. ഇത് സ്വന്തം ഭയങ്ങളെക്കുറിച്ചും ചിന്തകളെക്കുറിച്ചും കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിച്ചു. കരിയറിലെ അനിശ്ചിതത്വങ്ങൾക്കിടയിലും കെട്ടുറപ്പുള്ള കുടുംബവും പ്രിയപ്പെട്ടവരും നൽകുന്ന പിന്തുണ വലുതാണ്. ഒമ്പത് വയസ്സുള്ള മകനുമായും മകന്റെ അമ്മയുമായും മനോഹരമായ ബന്ധം തുടരുന്നുണ്ടെന്നും, സ്നേഹമുള്ള ഭാര്യയും മകളും ഒപ്പമുണ്ടെന്നും താരം കുറിച്ചു.

42-ാം വയസ്സിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, സാങ്കൽപ്പികമായ വലിയ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്ക് പിന്നാലെ ഓടി ജീവിതത്തിലെ കൊച്ചു കൊച്ചു സന്തോഷങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തരുതെന്ന പാഠമാണ് താൻ പഠിച്ചതെന്ന് വിഷ്ണു വിശാൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു. വിഷാദത്തോടും ഉത്കണ്ഠയോടും പോരാടുന്ന എല്ലാവരും പ്രൊഫഷണൽ സഹായം തേടണമെന്നും, കുടുംബത്തോടും സുഹൃത്തുക്കളോടുമൊപ്പം സമയം മാറ്റിവെച്ച് വർത്തമാനകാലത്ത് ജീവിക്കാൻ ശീലിക്കണമെന്നും ആഹ്വാനം ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് താരം തന്റെ കുറിപ്പ് അവസാനിപ്പിക്കുന്നത്.

വിഷ്ണു വിശാലിന്റെ വാക്കുകൾ:

തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇത് സഹതാപം പിടിച്ചുപറ്റാനുള്ള ഒരു ശ്രമമല്ല, വർഷങ്ങളായി എന്റെ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ചിന്തകളെ കുറിച്ചുള്ള ഒരു തുറന്നെഴുത്തു മാത്രമാണ്. പ്രിയപ്പെട്ടവരെ, 2020-ൽ ഒരു കത്തിലൂടെ ഞാൻ നിങ്ങളുമായി വളരെ സ്വകാര്യമായ ചില കാര്യങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചിരുന്നു. 2018 മുതൽ ഞാൻ അനുഭവിച്ചു തുടങ്ങിയ വിഷാദരോഗത്തോടും മാനസിക പിരിമുറുക്കത്തോടുമുള്ള എന്റെ പോരാട്ടത്തെക്കുറിച്ച് അന്ന് ഞാൻ തുറന്നു സംസാരിച്ചു. ഇപ്പോൾ 2026 ആയിരിക്കുന്നു. എട്ട് വർഷം കടന്നുപോയി. ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ മാറിമറിഞ്ഞു. എന്നാൽ ചില കാര്യങ്ങൾ, അപ്രതീക്ഷിതമായി, അതേപടി തുടരുന്നു. എൻ്റെ ഉത്കണ്ഠയോടും വിഷാദരോഗത്തോടുമുള്ള യാത്രയെക്കുറിച്ചും, അതിലുപരിയായി ഈ എട്ട് വർഷങ്ങൾ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് എന്താണെന്നും നിങ്ങളുമായി പങ്കുവെക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

ഞാൻ സിനിമയിലെത്തിയതുമുതൽ, ഓരോ വർഷം കഴിയുമ്പോഴും ഒരു പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു – ഒരു ദിവസം എല്ലാം “ഒതുങ്ങി”, ഒരു സ്ഥിരതയുള്ള ജീവിതം ഉണ്ടാകുമെന്ന്. ഞാൻ എന്നും അന്തർമുഖനായിരുന്നു, അതുകൊണ്ട് ഈ ഇൻഡസ്ട്രിയോടും ആളുകളോടും, നിരന്തരമായ അനിശ്ചിതത്വങ്ങളോടും വൈകാരികമായ ഉയർച്ച താഴ്ചകളോടും പൊരുത്തപ്പെടുന്നത് വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞതും, ചിലപ്പോൾ വേദനാജനകവുമായിരുന്നു. പതിയെപ്പതിയെ, നിരവധി വിജയകരമായ സിനിമകൾക്ക് ശേഷം,‘രാക്ഷസൻ’ എന്ന ചിത്രത്തിലൂടെ എന്റെ നില ഭദ്രമാക്കാൻ തുടങ്ങുകയാണെന്ന് ഞാൻ കരുതിയപ്പോൾ തന്നെ, എന്റെ വ്യക്തിപരമായ ജീവിതത്തിൽ ഒരു തിരിച്ചടി നേരിട്ടു. അപ്പോഴാണ് വിഷാദരോഗത്തിന്റെയും ഉത്കണ്ഠയുടെയും ആദ്യ ലക്ഷണങ്ങൾ ഞാൻ അനുഭവിച്ചത്.

അതിനുശേഷം, ഞാൻ ജോലിയിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചുവിട്ടുകൊണ്ടേയിരുന്നു. എന്റെ കരിയറിൽ പൂർണ്ണമായും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചാൽ, എൻ്റെ കഴിവിന്റെ പരമാവധി നൽകിയാൽ, ഒരു വലിയ ബ്ലോക്ക്ബസ്റ്റർ എന്റെ എല്ലാ മാനസികാവസ്ഥകളെയും മാറ്റിമറിക്കുമെന്ന് ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ വിശ്വസിപ്പിച്ചു. പിന്നീട് കോവിഡും അതിനെ തുടർന്നുള്ള അനിശ്ചിതത്വങ്ങളും വന്നു. എന്റെ ഉത്കണ്ഠ വർദ്ധിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്തത്.ഞാൻ പിന്മാറിയില്ല. ഞാൻ തിരികെ പോരാടി, കോവിഡിന് ശേഷം ‘എഫ്ഐആർ’, ’ഗാട്ട ഗുസ്തി’ തുടങ്ങിയ വലിയ വിജയങ്ങൾ നൽകി. അപ്പോൾ ഞാൻ കരുതി, ‘ശരി, ഇനി എല്ലാം ശരിയാകും’.

എന്നാൽ അടുത്ത കുറച്ചുവർഷങ്ങൾ അതിന്റേതായ വെല്ലുവിളികൾ കൊണ്ടുവന്നു. ചില സംവിധായകരുടെയും നിർമ്മാതാക്കളുടെയും വ്യാജ വാഗ്ദാനങ്ങൾ എന്റെ കരാർ തിയതികൾ നീട്ടാൻ എന്നെ നിർബന്ധിതനാക്കി. എന്റെ വാക്ക് പാലിക്കാനും പ്രതിബദ്ധതകൾ മാനിക്കാനും വേണ്ടി ചിലപ്പോൾ മാസങ്ങളോളം വെറുതെ ഇരിക്കേണ്ടി വരിക പോലും ചെയ്തു. എന്റെ യഥാർഥ കരാർ തിയതികൾക്ക് പോലും പണം ലഭിക്കാതെയാണ് ഇതെല്ലാം സംഭവിച്ചത്. ബന്ധങ്ങൾക്കാണ് പ്രാധാന്യം എന്നും, പണം പിന്നീട് വരുമെന്നും ഞാൻ വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അതിനാൽ ഞാൻ ത്യാഗങ്ങൾ സഹിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. എന്നാൽ അധികമായി ചെലവഴിച്ച സമയത്തിനും ചെയ്ത ജോലിക്കും ഒരിക്കലും പ്രതിഫലം ലഭിക്കാൻ പോകുന്നില്ലെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി.

അതേസമയം, ഒരു പ്രൊഡക്ഷൻ ഹൗസ് നടത്തുന്നത് ഒരു ഉത്തരവാദിത്തമായിരുന്നു. എല്ലാവർക്കും കൃത്യസമയത്ത് ശമ്പളം ലഭിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കുക എന്നത്, അത് ശരിയായ കാര്യമാണെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത് കൊണ്ട് ഞാൻ ചെയ്തു. നിരവധി ജീവിതങ്ങളും കുടുംബങ്ങളും അതിനെ ആശ്രയിച്ചിരുന്നു. ഇത് ഞാൻ ഇതിനകം നേരിടുന്ന സാമ്പത്തിക സമ്മർദ്ദത്തിന് ആക്കം കൂട്ടി. ഈ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ഒരുമിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നത് നിരന്തരമായ ഒരു സമ്മർദ്ദമായി മാറി. ഉത്കണ്ഠ വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു, അത് ഒരു സ്വയം പ്രതിരോധശേഷി രോഗമായി (auto-immune condition) മാറി.

ഈ എട്ട് വർഷത്തിനിടെ, ഞാൻ നിരവധി കൗൺസിലിംഗ് സെഷനുകളിൽ പങ്കെടുത്തു. പ്രത്യേകിച്ചും കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് വർഷമായി, ഞാൻ തെറാപ്പി കൃത്യമായി ചെയ്യുന്നുണ്ട്. വിദഗ്ദ്ധരുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ ഉത്കണ്ഠയ്ക്കും വിഷാദരോഗത്തിനും മരുന്നുകളും കഴിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിച്ചതിലൂടെ, എന്നെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചു. ഞാൻ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കുന്നതെന്നും, എൻ്റെ ചില ഭയങ്ങൾ എവിടെ നിന്ന് വരുന്നുവെന്നും, എൻ്റെ ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ കാര്യങ്ങൾ ഭദ്രമാക്കാൻ ഞാൻ എന്തിനാണ് എപ്പോഴും ഇത്രയധികം സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തിയതെന്നും.

ഈ കരിയറിൽ 17 വർഷത്തിന് ശേഷം ആദ്യമായി, എനിക്ക് അർഹമായ പണം ലഭിക്കേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. ആളുകൾ അവരുടെ വാക്ക് പാലിക്കാതെ എൻ്റെ ദയയെ ചൂഷണം ചെയ്യുകയായിരുന്നു എന്നും ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എൻ്റെ ഉള്ളിൻ്റെ ഉള്ളിൽ, ഒരു വലിയ ബ്ലോക്ക്ബസ്റ്റർ ഹിറ്റ് നൽകണമെന്ന് ഞാൻ ഇപ്പോഴും വിശ്വസിച്ചിരുന്നു… അപ്പോൾ എൻ്റെ മനസ്സിലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും കൃത്യമായി ഒതുങ്ങുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി. ഞാൻ വീണ്ടും പിന്മാറാനോ തോൽവി സമ്മതിക്കാനോ തയ്യാറായില്ല. ‘ഗട്ട കുസ്തി 2ന്റെ’ വലിയ വിജയത്തിന് ശേഷം രണ്ട് മാസങ്ങൾ പിന്നിടുമ്പോൾ ഇതാ ഞാൻ ഇവിടെ. എന്നിട്ടും ഒന്നും മാറിയിട്ടില്ല. അങ്ങനെ പറയുന്നത് വിചിത്രമായി തോന്നാം,  അല്ലേ?.

ഞാൻ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത് ഓരോ നേട്ടം കൈവരിക്കുമ്പോഴും, ആ അനുഭവം മാറും. എനിക്ക് സന്തോഷവും ആശ്വാസവും സംതൃപ്തിയും തോന്നും. എന്നാൽ അത് ഏതാനും ദിവസങ്ങൾ മാത്രം. പിന്നീട്, എങ്ങനെയോ ഞാൻ അതേ ഉത്കണ്ഠ നിറഞ്ഞ മനസ്സിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തും. അതേ ശൂന്യതയിലേക്ക്. മറ്റെന്തോ നേടണം എന്ന അതേ തോന്നലിലേക്ക്. ഇപ്പോൾ, പതിയെപ്പതിയെ, ഞാൻ ഒന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ തുടങ്ങുകയാണെന്ന് തോന്നുന്നു. വലിയ വിജയം ഒന്നും എന്നെന്നേക്കുമായി ശരിയാക്കാൻ പോകുന്നില്ല.

13 വയസ്സിൽ ഒരു ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കാരനായി എന്റെ കരിയർ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മുതൽ, എനിക്ക് വേണ്ടത് വിജയിക്കുക എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു. എൻ്റെ ജോലിയെ ഈ ലോകം ശ്രദ്ധിക്കുകയും അഭിനന്ദിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. എങ്ങനെയൊക്കെയോ, വലിയ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്ക് പിന്നാലെയുള്ള പാച്ചിലിൽ, ഞാൻ ചെറുതും മനോഹരവുമായ പല നിമിഷങ്ങളും നഷ്ടപ്പെടുത്തി. കുടുംബത്തിലെ ചടങ്ങുകളിൽ എനിക്ക് പങ്കെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്ന ആളുകളോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിക്കാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചില്ല. പണത്തെക്കുറിച്ച് വേണ്ടത്ര ചിന്തിക്കാതെ ഞാൻ അധികമായി അധ്വാനിച്ചു. എനിക്ക് കഴിയുമായിരുന്നപ്പോൾ വേണ്ടത്ര സമ്പാദിച്ചില്ല. ചിലപ്പോഴൊക്കെ എൻ്റെ ആരോഗ്യത്തിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്തു.

ഇന്ന്, 42-ആം വയസ്സിൽ, ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ, സമയം എത്ര വേഗമാണ് കടന്നുപോയതെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു. എന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് പ്രായമായിരിക്കുന്നു. എന്റെ മകന് 9 വയസ്സായി. സമയം പറന്നുപോകുന്നു. എന്റെ മകൻ്റെ അമ്മയുമായുള്ള എന്റെ ബന്ധം മനോഹരമായി വളർന്നു. എനിക്കൊരു സ്നേഹമുള്ള, കരുതലുള്ള ഭാര്യയും, ഒരു സുന്ദരിയായ മകളുമുണ്ട്. എന്നിട്ടും, ചില ദിവസങ്ങളിൽ ഞാൻ ഇപ്പോഴും ആലോചിക്കാറുണ്ട്, ഞാൻ സിനിമ ഉപേക്ഷിച്ച്, ഈ അനിശ്ചിതത്വങ്ങളിൽ നിന്നെല്ലാം മാറി ഒരു ലളിതമായ ജീവിതം നയിക്കണോ എന്ന്. അപ്പോൾ മറ്റൊരു ചിന്ത വരും. എന്തിനായിരുന്നു ഈ പോരാട്ടങ്ങളെല്ലാം? ഒരുപക്ഷേ ഉത്തരം ഉപേക്ഷിക്കുക എന്നതാകില്ല.

ഒരുപക്ഷേ എല്ലാം തികഞ്ഞതാകുന്നതുവരെ ജീവിതം മാറ്റിവെക്കുന്നത് നിർത്തുക എന്നതാണ് ഉത്തരം. സിനിമ ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി സ്ഥിരതയുള്ളതാകില്ല. അഭിനേതാക്കളെന്ന നിലയിൽ, ഞങ്ങൾ വലിയ വൈകാരികവും മാനസികവുമായ പ്രക്ഷുബ്ധതകളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു – അടുത്തത് എന്താണെന്നുള്ള അനിശ്ചിതത്വം, നിരന്തരം സ്വയം തെളിയിക്കേണ്ട സമ്മർദ്ദം, സോഷ്യൽ മീഡിയ, മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ബിസിനസ്സ് സാഹചര്യങ്ങൾ, ഓരോ സിനിമയോടൊപ്പമുള്ള പ്രതീക്ഷകൾ എന്നിവയെല്ലാം.

ഒരു നിർമ്മാതാവാകുന്നത് കാര്യങ്ങൾ എളുപ്പമാക്കിയിട്ടുമില്ല. പണം കണ്ടെത്താനുള്ള സമ്മർദ്ദം, ബഡ്ജറ്റിനുള്ളിൽ കാര്യങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കുക, സ്വന്തം സിനിമ വിൽക്കുക, ചിലപ്പോൾ സ്വയം ഒരു ഉൽപ്പന്നമായി വിൽക്കേണ്ടി വരിക പോലും ചെയ്യും – ഒരു സ്ഥാപനം പ്രവർത്തിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് തന്നെ ഇതെല്ലാം ചെയ്യേണ്ടിവരുന്നു. ഇത് വല്ലാതെ തളർത്തുന്നതാണ്.

എന്നാൽ ഇതിനെല്ലാം ഒപ്പം ജീവിതം സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, മറ്റൊരു വലിയ നേട്ടത്തിനായി കാത്തിരുന്ന് ജീവിതം തുടങ്ങാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. അതിനാൽ ഇത് എനിക്കുള്ള ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്, ഒരുപക്ഷേ ഇത് വായിക്കുന്ന, ഒരു അഭിനേതാവെന്ന നിലയിലോ ജീവിതത്തിൻ്റെ ഏതെങ്കിലും മേഖലയിലോ സമാനമായ സാഹചര്യങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ആർക്കെങ്കിലും കൂടിയുള്ള ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ: ഏതോ ഒരു സാങ്കൽപ്പികമായ വലിയ ലക്ഷ്യത്തിന് വേണ്ടി സന്തോഷത്തിൻ്റെ ഓരോ ചെറിയ നിമിഷങ്ങളും ത്യജിക്കരുത്.

അതെ, നിങ്ങൾ അർഹിക്കുന്ന പണം സമ്പാദിക്കുക. ഭാവിക്കായി സമ്പാദിക്കുകയും ആസൂത്രണം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുക. എന്നാൽ ജീവിക്കുക കൂടിയും ചെയ്യുക. ചെറിയ വിജയങ്ങൾ ആഘോഷിക്കുക. സാധാരണ ദിവസങ്ങളെ വിലമതിക്കുക. മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിക്കുക.കുട്ടികളോടൊപ്പം സമയം ചെലവഴിക്കുക. നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്ന ആളുകൾക്കുവേണ്ടി അവരോടൊപ്പം ആയിരിക്കുക. ആരോഗ്യം ശ്രദ്ധിക്കുക. സുഹൃത്തുക്കളെ വിളിക്കുക. ആ അവധി ആഘോഷിക്കാൻ പോകുക.

കുടുംബത്തോടൊപ്പം ഇരുന്ന് ആ ഭക്ഷണം കഴിക്കുക. ചിരിക്കുക. ജീവിക്കുക.കാരണം, ആർക്കും അറിയില്ല നമുക്ക് എത്ര സമയം ബാക്കിയുണ്ടെന്ന്. എപ്പോഴും മറ്റൊരു ലക്ഷ്യം ഉണ്ടാകും. മറ്റൊരു സിനിമ.മറ്റൊരു കണക്ക്. മറ്റൊരു നാഴികക്കല്ല്. ഒടുവിൽ നമ്മളെ സന്തോഷിപ്പിക്കുമെന്ന് നമ്മൾ കരുതുന്ന മറ്റൊരു കാര്യം. എന്നാൽ ജീവിതം ഫിനിഷിംഗ് ലൈനിൽ കാത്തിരിക്കുന്നില്ല. ജീവിതം ഇപ്പോൾ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ഉത്കണ്ഠയോടും വിഷാദരോഗത്തോടും പോരാടുന്ന എല്ലാവരോടും എനിക്കിത് പറയാനുണ്ട്. സാരമില്ല. എല്ലാം നിങ്ങൾ തന്നെ കണ്ടുപിടിക്കേണ്ടതില്ല. സഹായം തേടുക. ആരോടെങ്കിലും സംസാരിക്കുക. തെറാപ്പിക്ക് പോകുക. സ്വയം ശ്രദ്ധിക്കുക. നമ്മൾ ഒരുപക്ഷേ അതിനോടൊപ്പം ജീവിക്കാൻ പഠിച്ചേക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ അതിനെ അതിജീവിച്ചേക്കാം. പക്ഷേ അതിന് വഴങ്ങിക്കൊടുക്കേണ്ടതില്ല.

സ്വന്തം പോരാട്ടങ്ങൾ നിശ്ശബ്ദമായി നടത്തുന്ന എല്ലാവരോടും, നിങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ല. നമ്മൾ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചാണ്. നിങ്ങളെത്തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുക. ദയവായി ഒരിക്കലും പിന്മാറരുത്. ജീവിതം ജീവിച്ച് തീർക്കാൻ മറക്കരുത്,