യഥാർത്ഥ അനുഭവങ്ങളുടെ നേർസാക്ഷ്യം; ജോസഫ്, മലയാളത്തിന്റെ മാസ്റ്റർപീസ് ക്രൈം ത്രില്ലർ

','

' ); } ?>

മലയാള സിനിമാ ആസ്വാദകരുടെ മനസ്സിൽ ഇന്നും മായാത്ത മുദ്ര പതിപ്പിച്ച, ജോജു ജോർജ് നായകനായെത്തിയ എക്കാലത്തെയും മികച്ച ക്രൈം ത്രില്ലറുകളിൽ ഒന്നാണ് ‘ജോസഫ്’. ചിത്രം തിയേറ്ററുകളിൽ എത്തിയിട്ട് എട്ട് വർഷം പൂർത്തിയാവുകയാണ്. ഒരു സാധാരണ ഇൻവെസ്റ്റിഗേഷൻ ത്രില്ലറിനപ്പുറം മനുഷ്യ മനസ്സിന്റെ വിഹ്വലതകളും പ്രണയവും നഷ്ടബോധവും ഒപ്പം സമൂഹത്തിലെ ഞെട്ടിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും തുറന്നുകാട്ടിയ ഒരു മാസ്റ്റർപീസ് കൂടിയാണ് ജോസഫ്.

ചലച്ചിത്രലോകത്ത് സംവിധായകനായും ക്യാമറാമാനായും തിളങ്ങിയ എം. പത്മകുമാറിന്റെ സംവിധാനമികവാണ് ജോസഫിന്റെ നട്ടെല്ല്. എന്നാൽ അതിനേക്കാളുപരി ഷാഹി കബീർ എന്ന മുൻ പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ തിരക്കഥയാണ് ഈ ചിത്രത്തെ വ്യത്യസ്തമാക്കിയത്. തന്റെ സർവീസ് കാലയളവിൽ നേരിട്ടും അല്ലാതെയു കണ്ടറിഞ്ഞ സത്യങ്ങളുടെയും അനുഭവങ്ങളുടെയും നേർസാക്ഷ്യമായിരുന്നു ജോസഫിന്റെ തിരക്കഥ. വിരമിച്ച ഒരു പോലീസുകാരന്റെ ഏകാന്തതയും അവന്റെ മുൻകാല ജീവിതത്തിലെ പ്രണയവും വേദനയും ഒരുപോലെ വരച്ചുകാട്ടിയ ചിത്രം തിയേറ്ററുകളിൽ വലിയ വിജയമായി മാറി.

ജോസഫ് എന്ന കഥാപാത്രം മലയാള സിനിമയ്ക്ക് ലഭിച്ച അപൂർവ്വമായ ഒന്നാണ്. ജോജു ജോർജ് തന്റെ കരിയറിലെ ഏറ്റവും മികച്ച പ്രകടനമാണ് ഈ ചിത്രത്തിലൂടെ കാഴ്ചവെച്ചത്. ജോസഫിന്റെ ശാരീരിക ഭാഷയും മാനസിക സംഘർഷങ്ങളും നടൻ അത്രയധികം തന്മയത്വത്തോടെയാണ് അവതരിപ്പിച്ചത്. ഒരു റിട്ടയേർഡ് ഇൻവെസ്റ്റിഗേഷൻ ഓഫീസറുടെ മാനസിക അവസ്ഥയിലൂടെയാണ് കഥ പുരോഗമിക്കുന്നത്. പോലീസുകാരുടെ അന്വേഷണ രീതികളും അവരുടെ ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തിലെ സമ്മർദ്ദങ്ങളും സിനിമ യാഥാർത്ഥ്യത്തോട് നീതി പുലർത്തിക്കൊണ്ട് തന്നെ അവതരിപ്പിച്ചു.

ചിത്രത്തിന്റെ പ്രമേയം കേവലം ഒരു കൊലപാതക രഹസ്യാന്വേഷണം മാത്രമല്ല. പ്രണയവും നഷ്ടവും പകയും എല്ലാം അതിൽ ഇഴചേർന്നിരിക്കുന്നു. ജോസഫും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുൻ ഭാര്യയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും, പിന്നീട് അവൾക്ക് സംഭവിക്കുന്ന ദാരുണമായ അന്ത്യവും ജോസഫിനെ പുതിയൊരു അന്വേഷണത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. ഈ അന്വേഷണം ചെന്നെത്തിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ആരോഗ്യമേഖലയിലെയും സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയിലെയും ഭീകരമായ ചില അനാശാസ്യ പ്രവണതകളിലേക്കാണ്.

ജോസഫ് എന്ന ചിത്രത്തിന്റെ സാമൂഹിക പ്രസക്തി വളരെ വലുതാണ്. സമൂഹം ഇന്നും ചർച്ച ചെയ്യാൻ മടിക്കുന്ന, എന്നാൽ നിത്യേന നമ്മുടെ ചുറ്റും നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു വലിയ മാഫിയയെയാണ് ചിത്രം വെളിച്ചത്തുകൊണ്ടുവന്നത്. അവയവ ദാന മാഫിയയുടെ (Organ Trafficking) ക്രൂരമായ മുഖമാണ് ചിത്രം തുറന്നുകാട്ടിയത്. മനുഷ്യന്റെ ദാക്ഷിണ്യത്തെയും ജീവകാരുണ്യ പ്രവർത്തനങ്ങളെയും ചൂഷണം ചെയ്തുകൊണ്ട് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു വലിയ റാക്കറ്റ് നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന് എത്രത്തോളം അപകടകരമാണെന്ന് ചിത്രം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. അപകടങ്ങളിൽ പരിക്കേറ്റ് മസ്തിഷ്ക മരണം സംഭവിക്കുന്ന രോഗികളുടെ അവയവങ്ങൾ നിയമവിരുദ്ധമായി കടത്തുന്നതിലെ ക്രൂരതകൾ പ്രേക്ഷകരെ ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. പണത്തിന് വേണ്ടി എന്തുചെയ്യാൻ മടിക്കാത്ത മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ആരോഗ്യമേഖലയിലും ജീവകാരുണ്യ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ മറവിലും ഒളിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന സത്യം സിനിമ ശക്തമായി വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

അവയവ ദാനം എന്നത് ഒരു മഹത്തായ കാര്യമാണ്, ആയിരങ്ങൾക്ക് പുനർജന്മം നൽകുന്ന ഒന്നാണത്. എന്നാൽ അതിനെ സാമ്പത്തിക ലാഭത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്ന മാഫിയകൾ സമൂഹത്തിന് എത്രമാത്രം ഭീഷണിയാണ് എന്ന് ജോസഫ് ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. പാവപ്പെട്ടവന്റെയും നിസ്സഹായന്റെയും ജീവന് പോലും വില കൽപ്പിക്കാത്ത ഇത്തരം ക്രിമിനൽ സംഘങ്ങൾക്കെതിരെ സമൂഹത്തിന്റെ കണ്ണുതുറപ്പിക്കാൻ ഈ സിനിമയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞു. അന്വേഷണത്തിന്റെ ഒടുവിൽ ജോസഫ് കണ്ടെത്തുന്ന സത്യം വെറുമൊരു വ്യക്തിയുടെ പ്രതികാരമല്ല, മറിച്ച് സമൂഹം അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട ഒരു നഗ്നസത്യമായിരുന്നു. നിയമത്തിന്റെ പഴുതുകളിലൂടെ രക്ഷപ്പെടുന്ന ഇത്തരം കുറ്റവാളികൾക്ക് മുന്നിൽ നിയമവ്യവസ്ഥ പോലും ചിലപ്പോഴൊക്കെ നിസ്സഹായമായി പോകുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യവും ചിത്രം ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

കൂടാതെ, പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ ജീവിതത്തിലെ യഥാർത്ഥ പ്രതിസന്ധികളെയും ചിത്രം അടയാളപ്പെടുത്തി. ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നവരുടെയും കൊല ചെയ്യപ്പെടുന്നവരുടെയും മൃതദേഹങ്ങൾ പോസ്റ്റ്‌മോർട്ടം മേശപ്പുറത്ത് കാണേണ്ടി വരുന്ന, നിരന്തരം മരണവുമായി ഇടപെടുന്ന പോലീസുകാരുടെയും ഡോക്ടർമാരുടെയും മാനസിക അവസ്ഥ വളരെ ആഴത്തിലാണ് ചിത്രം അവതരിപ്പിച്ചത്. ജോസഫ് എന്ന കഥാപാത്രത്തിന്റെ മദ്യപാനവും ഏകാന്തതയും എല്ലാം ഈ തൊഴിൽപരമായ മാനസികാഘാതങ്ങളുടെ ബാക്കിപത്രമായിരുന്നു.

ചിത്രത്തിന്റെ സാങ്കേതിക വശങ്ങളും എടുത്തുപറയേണ്ടതാണ്. അനിൽ ജോൺസൺ ഒരുക്കിയ സംഗീതവും പശ്ചാത്തംഗാനവും ജോസഫിന്റെ അന്തരീക്ഷത്തെ പ്രേക്ഷകരിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നതിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിച്ചു. പ്രത്യേകിച്ച്, ചിത്രത്തിലെ ഗാനങ്ങൾ ഇന്നും പ്രേക്ഷകരുടെ ചുണ്ടുകളിലുണ്ട്. ക്യാമറ ചലനങ്ങളും എഡിറ്റിംഗും ചിത്രത്തിന്റെ ഡാർക്ക് മൂഡിനോട് പൂർണ്ണമായി നീതി പുലർത്തി.

എട്ട് വർഷങ്ങൾ പിന്നിടുമ്പോഴും ജോസഫ് എന്ന സിനിമ പ്രസക്തമായി തുടരുന്നത് അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ്. ഇതൊരു സാധാരണ റിവഞ്ച് ഡ്രാമയോ ക്രൈം ത്രില്ലറോ അല്ല. മറിച്ച്, മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ ആഴവും സമൂഹത്തിലെ തിന്മകളുടെ വേരുകളും ഒരുപോലെ പരിശോധിച്ച ഒരു സാമൂഹിക വിചാരണയാണ്. നല്ല സിനിമകളെ മലയാളി എക്കാലവും നെഞ്ചിലേറ്റും എന്നതിന്റെ മികച്ച ഉദാഹരണമാണ് ജോസഫിന്റെ വിജയം. ജോജു ജോർജ് എന്ന നടന്റെ കരിയറിലെ നാഴികക്കല്ലായ ഈ ചിത്രം, മലയാള സിനിമാ ചരിത്രത്തിൽ എന്നും സുവർണ്ണ ലിപികളിൽ എഴുതപ്പെടും എന്നതിൽ സംശയമില്ല. കാലം എത്ര കഴിഞ്ഞാലും ഈ സിനിമയും ഇതിന്റെ സന്ദേശവും മലയാളികളുടെ മനസ്സിൽ മായാതെ നിൽക്കും.