“അങ്ങ് വാന കോണില് മിന്നി നിന്നൊരമ്പിളി“….72ആമത് നാഷണൽ അവാർഡിൽ മലയാളത്തിന്റെ വൈക്കം വിജയലക്ഷ്മി തിളങ്ങി നിൽക്കുമ്പോൾ അവരുടെ വരികൾ ഏറ്റവും മനോഹരമായി അർത്ഥവത്തായ പോലെ. ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും പ്രഗത്ഭരായ ഗായകരിലൊരാളും അനേകം തവണ ദേശീയ പുരസ്കാരങ്ങൾ സ്വന്തമാക്കുകയും ചെയ്ത ശ്രേയ ഘോഷാൽ ഉൾപ്പെടെയുള്ള അതികായരോട് മൽസരിച്ചാണ് വിജയലക്ഷ്മി ഇത്തവണ രാജ്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സംഗീത പുരസ്കാരം തന്റെ പേരിലാക്കിയത് എന്നത് ഈ നേട്ടത്തിന്റെ തിളക്കം ഇരട്ടിയാക്കുന്നു. തെന്നിന്ത്യൻ സംഗീതത്തിലും അപ്പുറത്തേക്ക് പടർന്നുപന്തലിച്ച ആ വേറിട്ട ശബ്ദസൗന്ദര്യം ദേശീയ തലത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അത് ഭാരതീയ ചലച്ചിത്ര സംഗീത ശാഖയ്ക്ക് തന്നെ ഒരു പുതിയ വെളിച്ചമായി മാറുകയാണ്. സംഗീതത്തിന്റെ അനന്തവിഹായസ്സിൽ കാഴ്ചയുടെ പരിമിതികളെ കേവലം നിഴലുകൾ മാത്രമാക്കി മാറ്റി പ്രചോദനത്തിന്റെ മനോഹര രൂപമായ വൈക്കം വിജയലക്ഷ്മിക്ക് സെല്ലുലോയ്ഡിന്റെ ആദരവ്..
ഏതു ഇരുട്ടിനെയും വെളിച്ചമാക്കാൻ പോന്ന നാദധാരയിലൂടെ ഭാരതീയ സംഗീതാലോകത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ ദേശീയ ചലച്ചിത്ര പുരസ്കാരത്തിന്റെ നെറുകയിൽ ഈ ഗായിക എത്തിനിൽക്കുമ്പോൾ, അത് കേവലം ഒരു അവാർഡ് നേട്ടം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് പ്രതിബന്ധങ്ങളെ നിശ്ചയദാർഢ്യം കൊണ്ട് കീഴടക്കിയ ഒരു സംഗീതസപര്യയുടെ വീരോചിതമായ അംഗീകാരം കൂടിയാണ്. ഈ മഹത്തായ ദേശീയ പുരസ്കാരത്തിലേക്ക് വിജയലക്ഷ്മിയെ നയിച്ചത് അവരുടെ വേറിട്ട ഭാവഗീതാലാപനമാണ്. “അങ്ങു വാന കോണില്” എന്ന മനോഹരമായ വരികൾ അടങ്ങിയ ഗാനത്തിന്റെ ആലാപനത്തിലെ അപൂർവ്വമായ വൈകാരിക തീവ്രതയും സംഗീത സാന്ദ്രതയുമാണ് ജൂറിയുടെ പ്രത്യേക പ്രശംസയും ഈ അവാർഡും നേടിക്കൊടുത്തത്. പാട്ടിന്റെ ഓരോ അക്ഷരത്തിലും ഈണത്തിലും വിജയം തൊട്ടറിയുന്ന തരത്തിൽ ആത്മാവ് പകർന്നു നൽകാൻ വിജയലക്ഷ്മിക്ക് കഴിഞ്ഞു. ശ്രേയ ഘോഷാലിനെപ്പോലുള്ള അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ ശ്രദ്ധേയയായ ഒരു ഗായികയുടെ അതിശക്തമായ സാന്നിധ്യം നിലനിൽക്കെത്തന്നെ, തികച്ചും വ്യത്യസ്തവും ഗാംഭീര്യമുള്ളതുമായ ശൈലിയിലൂടെ വിജയലക്ഷ്മി ആ ഗാനത്തിന് നൽകിയ വ്യാഖ്യാനമാണ് അന്തിമമായി പുരസ്കാര നിർണ്ണയത്തിൽ നിർണ്ണായകമായത്. ഓരോ വരിയിലും അലിഞ്ഞുചേർന്നിരിക്കുന്ന ഭാവതീവ്രതയും രാഗസൗന്ദര്യവും ശ്രോതാക്കളുടെ മനസ്സിൽ ചിരപ്രതിഷ്ഠ നേടാൻ തക്കവണ്ണം ശക്തമായിരുന്നു.
വൈക്കം വൈക്കത്തഷ്ടമി നാളിൽ ജനിച്ച വിജയലക്ഷ്മിക്ക് കാഴ്ചയില്ലാത്ത ലോകമായിരുന്നു വിധി നൽകിയത്. എന്നാൽ ആ വിധിക്ക് പകരം പ്രകൃതി അവൾക്ക് നൽകിയത് നാദബ്രഹ്മത്തിന്റെ അപാരമായ കനിവായിരുന്നു. കുട്ടിക്കാലത്ത് റേഡിയോയിൽ കേൾക്കുന്ന ഏതു പാട്ടും കേട്ടപാതി മനസ്സിൽ പതിപ്പിക്കാനും, അവ തെറ്റുകൂടാതെ പാടാനും വിജയലക്ഷ്മിക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ശാസ്ത്രീയ സംഗീതം ഔപചാരികമായി അഭ്യസിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ നൂറുകണക്കിന് രാഗങ്ങളും പാട്ടുകളും മനഃപാഠമാക്കിയ വിജയലക്ഷ്മിയുടെ പ്രതിഭ സംഗീതലോകത്തെ അതിശയിപ്പിച്ചു. ഒരൊറ്റ കമ്പി മാത്രമുള്ള ‘ഗായത്രീവീണ’ എന്ന അപൂർവ്വ വാദ്യം സ്വന്തമായി രൂപകല്പന ചെയ്യുകയും അതിൽ അത്ഭുതകരമായ വായനാനൈപുണ്യം പ്രദർശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തതിലൂടെയാണ് വിജയലക്ഷ്മി ആദ്യം ശ്രദ്ധേയയാകുന്നത്. തുടർച്ചയായി മണിക്കൂറുകളോളം ഗായത്രീവീണ മീട്ടി റെക്കോർഡുകൾ സൃഷ്ടിച്ച ഈ കലാകാരി, സംഗീതം തന്നെ തന്റെ ജീവിതവും ശ്വാസവുമാണെന്ന് ലോകത്തിന് മുന്നിൽ തെളിയിക്കുകയായിരുന്നു.
ചലച്ചിത്ര സംഗീത ലോകത്തേക്കുള്ള വിജയലക്ഷ്മിയുടെ അരങ്ങേറ്റം തികച്ചും നാടകീയവും ചരിത്രപരവുമായിരുന്നു. കമൽ സംവിധാനം ചെയ്ത ‘സെല്ലുലോയ്ഡ്’ എന്ന ചിത്രത്തിലെ “കാറ്റേ കാറ്റേ നീ പൂക്കാമരത്തിൽ…” എന്ന് തുടങ്ങുന്ന ഗാനത്തിലൂടെയാണ് മലയാള ചലച്ചിത്ര സംഗീതത്തിലേക്ക് വിജയലക്ഷ്മി ചുവടുവെക്കുന്നത്. എം. ജയചന്ദ്രൻ ഈണം നൽകിയ ആ ഗാനം ആദ്യമായി കേട്ട മലയാളി പ്രേക്ഷകർ ആ വേറിട്ട ശബ്ദത്തിൽ വിസ്മയിച്ചുപോയി. പഴയകാലത്തിന്റെ ഗൃഹാതുരത്വവും നാടൻ ഈണത്തിന്റെ ശുദ്ധിയും നിറഞ്ഞ ആ ശബ്ദം മലയാളികളുടെ മനസ്സിലേക്ക് പെട്ടെന്നുതന്നെ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ആദ്യ ഗാനത്തിന് തന്നെ കേരള സംസ്ഥാന ചലച്ചിത്ര പുരസ്കാരത്തിൽ പ്രത്യേക ജൂറി പരാമർശം നേടാൻ വിജയലക്ഷ്മിക്ക് സാധിച്ചു. തുടർന്ന് വന്ന ‘നാടൻ’ എന്ന ചിത്രത്തിലെ ” ഒറ്റയ്ക്ക് പാടുന്ന പൂങ്കുയിലേ…” എന്ന ഗാനം വിജയലക്ഷ്മിയുടെ കരിയറിലെ ഏറ്റവും മികച്ച നാഴികക്കല്ലുകളിലൊന്നായി മാറി. ആലാപനത്തിലെ വൈകാരികമായ ആഴവും തനിമയും കൊണ്ട് ആ പാട്ട് വലിയ തരംഗമായി മാറുകയും, ആ വർഷത്തെ മികച്ച ഗായികയ്ക്കുള്ള കേരള സംസ്ഥാന ചലച്ചിത്ര പുരസ്കാരം വിജയലക്ഷ്മിയെ തേടിയെത്തുകയും ചെയ്തു. മലയാളത്തിന് പുറമെ തമിഴ്, തെലുങ്ക്, കന്നഡ ഭാഷകളിലും വിജയലക്ഷ്മി തന്റേതായ മുദ്ര പതിപ്പിച്ചു.
തമിഴിൽ ‘Cuckoo’ എന്ന ചിത്രത്തിലെ “കോത കോത പക്കത്തിലെ…”, ‘തെരി’യിലെ “ഉന്നാലെ ഉന്നാലെ…”, ‘ബാഹുബലി’യിലെയും ‘കാട്രു വെളിയിടൈ’യിലെയും ഗാനങ്ങൾ വിജയലക്ഷ്മിയുടെ ജനപ്രീതി തെക്കേ ഇന്ത്യ മുഴുവൻ വ്യാപിപ്പിച്ചു. ഓരോ ഭാഷയിലും ഭാവ വ്യത്യാസങ്ങളോടെ, ഉച്ചാരണ ശുദ്ധിയോടെ പാടാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നത് അവരുടെ വലിയൊരു മേന്മയാണ്. ശാസ്ത്രീയ സംഗീതത്തിലെ അടിത്തറയും കർണ്ണാടക സംഗീതത്തിലെ പ്രവീണ്യവും ചലച്ചിത്ര ഗാനങ്ങളെ കൂടുതൽ ഗാംഭീര്യമുള്ളതാക്കാൻ സഹായിച്ചു. “എന്തരോ മഹാനുഭാവുലു” എന്ന തരംഗ ഗാനം തൊട്ട് ഏറ്റവും ഒടുവിൽ ദേശീയ അവാർഡിന് അർഹമായ ഗാനം വരെ എത്തിനിൽക്കുന്ന അവരുടെ സംഗീതയാത്ര ആരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്നാണ്.
ദേശീയ പുരസ്കാര വേദിയിൽ വിജയലക്ഷ്മിയുടെ പേര് മുഴങ്ങിക്കേട്ടപ്പോൾ അത് ഭാരതത്തിലെ എല്ലാ സംഗീതപ്രേമികൾക്കും നൽകിയ ആവേശം ചെറുതല്ല. വെല്ലുവിളികളെയും ശാരീരിക പരിമിതികളെയും പുഞ്ചിരിയോടെ നേരിട്ട്, സംഗീതത്തെ മാത്രം ഉപാസിച്ച് മുന്നേറിയ ഒരു പ്രതിഭയ്ക്ക് കാലം നൽകിയ അർഹമായ മറുപടിയാണ് ഈ അംഗീകാരം. തനിക്കെതിരെ മത്സരിച്ചവർ എത്ര വലിയ പ്രതിഭകളായാലും, പാട്ടിലുള്ള ആത്മാർത്ഥതയും സ്വാഭാവികമായ ആലാപന ശൈലിയും കൊണ്ട് ഏതൊരു അതിരുകളെയും മറികടക്കാൻ കഴിയും എന്ന് വിജയലക്ഷ്മി തെളിയിച്ചിരിക്കുന്നു. “അങ് വാന കോണില്…” എന്ന ആ അവാർഡ് ഗാനത്തിന്റെ ഓരോ ഈണത്തിലും ലയിച്ചുചേർന്നിരിക്കുന്നത് ഒരു ഗായികയുടെ ദശകങ്ങൾ നീണ്ട കഠിനാധ്വാനവും ദൈവീകമായ സംഗീതസിദ്ധിയുമാണ്. വിജയലക്ഷ്മിയുടെ ഈ ചരിത്ര നേട്ടം വരുംതലമുറകളിലെ കലാകാരന്മാർക്ക് വലിയൊരു പ്രചോദനമായി എന്നും നിലനിൽക്കും. അവരുടെ നാദധാര ഇനിയും അനേകം വർഷങ്ങൾ ഭാരതീയ സംഗീതാസ്വാദകരുടെ മനസ്സിനെ ആനന്ദനിർവൃതിയിൽ ആറാട്ടിക്കട്ടെ എന്ന് പ്രത്യാശിക്കാം.