‘കലജ്ഞർ’ അഥവാ കലകളുടെ നായകൻ തമിഴക രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ചാണക്യനായ കഥ

','

' ); } ?>

തെന്നിന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ചാണക്യനും തമിഴ് ജനതയുടെ ഹൃദയത്തുടിപ്പുകൾ തൊട്ടറിഞ്ഞ അനിഷേധ്യ നേതാവുമായിരുന്നു മുത്തുവേൽ കരുണാനിധി എന്ന ‘കലജ്ഞർ’. എഴുത്തുകാരൻ, പ്രഭാഷകൻ, ചലച്ചിത്ര തിരക്കഥാകൃത്ത്, കവി, പത്രപ്രവർത്തകൻ, ദീർഘകാലം തമിഴ്‌നാട് മുഖ്യമന്ത്രി എന്നീ നിലകളിൽ ചരിത്രത്തിൽ സ്വന്തം പേര് സ്വർണ്ണലിപികളാൽ എഴുതിച്ചേർത്ത ആ യുഗപുരുഷന്റെ ജന്മദിനമാണിന്ന്. ഏതാണ്ട് ഏഴ് പതിറ്റാണ്ടുകാലം തമിഴകത്തിന്റെ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ മണ്ഡലങ്ങളെ ഒറ്റയ്ക്ക് നിയന്ത്രിക്കുകയും മാറ്റിമറിക്കുകയും ചെയ്ത ഒരു സൂര്യനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ‘കലജ്ഞർ’ അഥവാ കലകളുടെ നായകൻ തമിഴക രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ചാണക്യനായ കഥ അവിസ്മരണീയമാണ്. തമിഴ് മണ്ണിൽ കരുണാനിധി എന്ന പേര് കേവലം ഒരു വ്യക്തിയുടേതല്ല, മറിച്ച് ഒരു ജനതയുടെ ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെയും ദ്രാവിഡ സംസ്കാരത്തിന്റെ പോരാട്ടവീര്യത്തിന്റെയും പ്രതീകമാണ്.

1924 ജൂൺ 3-ന് നാഗപട്ടണം ജില്ലയിലെ തിരുക്കുവളൈ എന്ന ഉൾനാടൻ ഗ്രാമത്തിൽ മുത്തുവേലരുടെയും അഞ്ചുകം അമ്മാളുടെയും മകനായി ഒരു സാധാരണ ജനവിഭാഗത്തിലാണ് കരുണാനിധി ജനിച്ചത്. ദാരിദ്ര്യവും സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഒരു ചുറ്റുപാടിൽ നിന്ന്, സ്വന്തം കഴിവും കഠിനാധ്വാനവും കൊണ്ട് മാത്രം അദ്ദേഹം തമിഴകത്തിന്റെ സിംഹാസനത്തിലേക്ക് നടന്നു കയറി. ചെറുപ്പകാലത്ത് തന്നെ സംഗീതത്തിലും സാഹിത്യത്തിലും അതീവ താല്പര്യം പ്രകടിപ്പിച്ച അദ്ദേഹം, ജാതീയമായ വിവേചനങ്ങൾക്കെതിരെ ശബ്ദമുയർത്തിയാണ് പൊതുരംഗത്തേക്ക് വരുന്നത്. പെരിയാർ ഇ.വി. രാമസ്വാമിയുടെയും സി.എൻ. അണ്ണാദുരൈയുടെയും ദ്രാവിഡ പ്രസ്ഥാന ആശയങ്ങളിൽ ആകൃഷ്ടനായ പതിനാലുകാരൻ ബാലൻ, അന്നത്തെ ഹിന്ദി വിരുദ്ധ പ്രക്ഷോഭങ്ങളിലൂടെയാണ് തന്റെ രാഷ്ട്രീയ ജീവിതത്തിന് അടിത്തറയിട്ടത്.

തമിഴ് ഭാഷയോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രണയം കേവലം വൈകാരികമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അത് കനൽവഴികളിൽ ജ്വലിച്ച രാഷ്ട്രീയ ആയുധമായിരുന്നു. ‘മുരശൊലി’ എന്ന പേരിൽ ഒരു കൈയെഴുത്തുപ്രതിയായി തുടങ്ങി പിന്നീട് തമിഴ്‌നാട്ടിലെ ഏറ്റവും സ്വാധീനമുള്ള ദിനപത്രമായി വളർന്ന മാധ്യമത്തിലൂടെ അദ്ദേഹം ജനങ്ങളോട് സംസാരിച്ചു. അസാധാരണമായ വാഗ്ധോരണിയും മൂർച്ചയുള്ള പേനയും കരുണാനിധിയെ ജനപ്രിയനാക്കി. വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ജനങ്ങളെ ചിരിപ്പിക്കാനും ചിന്തിപ്പിക്കാനും കണ്ണ് നനയിക്കാനും അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആ വശ്യതയാണ് അദ്ദേഹത്തിന് തമിഴ് മക്കൾ ‘കലജ്ഞർ’ അഥവാ കലകളുടെ നായകൻ എന്ന ആദരപ്പേര് ചാർത്തിക്കൊടുക്കാൻ കാരണം.

കരുണാനിധി എന്ന പ്രതിഭയെ തമിഴ് ജനത നെഞ്ചിലേറ്റിയത് ചലച്ചിത്ര ലോകത്തിലൂടെയാണ്. തമിഴ് സിനിമയുടെ ചരിത്രം തന്നെ കലജ്ഞറുടെ തിരക്കഥകൾക്ക് മുൻപും പിൻപും എന്ന് രേഖപ്പെടുത്താം. വെറും വിനോദോപാധിയായിരുന്ന സിനിമയെ സാമൂഹിക മാറ്റത്തിനുള്ള ശക്തമായ ആയുധമാക്കി അദ്ദേഹം മാറ്റി. 1952-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ‘പരാശക്തി’ എന്ന ചിത്രം തമിഴ് ചലച്ചിത്ര ചരിത്രത്തിലെയും രാഷ്ട്രീയത്തിലെയും ഒരു വഴിത്തിരിവായിരുന്നു. ശിവാജി ഗണേശൻ എന്ന നടന്റെ സിംഹഗർജ്ജനം പോലുള്ള ശബ്ദത്തിൽ കലജ്ഞറുടെ വിപ്ലവാത്മകമായ ഡയലോഗുകൾ തീയേറ്ററുകളിൽ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ അത് കേവലം ഒരു സിനിമയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് നിലവിലുള്ള വ്യവസ്ഥിതിക്കെതിരെയുള്ള ദ്രാവിഡ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു. യുക്തിവാദവും ജാതിവിരുദ്ധതയും സ്ത്രീസമത്വവുമെല്ലാം ആ വരികളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നു. ‘മന്ത്രികുമാരി’, ‘പൂമ്പുകാർ’, ‘മനോഹര’ തുടങ്ങി എഴുപതിലധികം ചിത്രങ്ങൾക്ക് അദ്ദേഹം തിരക്കഥയൊരുക്കി. സിനിമയിലൂടെ അദ്ദേഹം കെട്ടിപ്പടുത്ത ജനപ്രീതി പിന്നീട് രാഷ്ട്രീയ വിജയങ്ങളിലേക്ക് വഴിമാറുകയായിരുന്നു.

സി.എൻ. അണ്ണാദുരൈയുടെ മരണശേഷം 1969-ൽ ആദ്യമായി തമിഴ്‌നാടിന്റെ മുഖ്യമന്ത്രി പദവിയിലെത്തുമ്പോൾ കരുണാനിധിക്ക് പ്രായം വെറും 45 വയസ്സായിരുന്നു. പിന്നീട് അഞ്ച് തവണയായി ഏതാണ്ട് ഇരുപത് വർഷത്തോളം അദ്ദേഹം തമിഴ്‌നാടിന്റെ മുഖ്യമന്ത്രിയായി രാജ്യം ഭരിച്ചു. തമിഴ്‌നാടിനെ ഇന്നത്തെ ആധുനികവും വ്യവസായവൽകൃതവുമായ സംസ്ഥാനമാക്കി മാറ്റിയതിൽ കലജ്ഞറുടെ ദീർഘവീക്ഷണത്തോടെയുള്ള വികസന നയങ്ങൾക്ക് വലിയ പങ്കുണ്ട്. അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവർക്കും പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടവർക്കും വേണ്ടിയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭരണകൂടം എപ്പോഴും നിലകൊണ്ടത്.

സാമൂഹിക നീതി ഉറപ്പാക്കുന്നതിനായി അദ്ദേഹം നടപ്പിലാക്കിയ പരിഷ്കാരങ്ങൾ വിപ്ലവാത്മകമായിരുന്നു. പിന്നോക്ക വിഭാഗങ്ങൾക്കായുള്ള സംവരണം വർദ്ധിപ്പിച്ചതും, രാജ്യത്ത് ആദ്യമായി ചേരി നിർമ്മാർജ്ജന ബോർഡ് രൂപീകരിച്ചതും, കർഷകർക്ക് സൌജന്യമായി വൈദ്യുതി നൽകിയതും കരുണാനിധിയുടെ ഭരണനേട്ടങ്ങളാണ്. സ്ത്രീകളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കായി അദ്ദേഹം എന്നും നിലകൊണ്ടു. പൈതൃക സ്വത്തിൽ സ്ത്രീകൾക്ക് തുല്യ അവകാശം നൽകുന്ന നിയമം ഇന്ത്യയിൽ തന്നെ ആദ്യമായി നടപ്പിലാക്കിയത് തമിഴ്‌നാട്ടിലാണ്. ഏഴായ കുട്ടികൾക്കും ഗർഭിണികൾക്കുമായി അദ്ദേഹം കൊണ്ടുവന്ന ക്ഷേമപദ്ധതികൾ പിൽക്കാലത്ത് ഇന്ത്യയൊട്ടാകെ മാതൃകയാക്കപ്പെട്ടു. തമിഴ്‌നാട്ടിലെ ഐടി വിപ്ലവത്തിന് തുടക്കമിട്ട ടൈഡൽ പാർക്ക് സ്ഥാപിച്ചതും ചെന്നൈ മെട്രോ റെയിൽ പദ്ധതിക്ക് തറക്കല്ലിട്ടതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വികസന കാഴ്ചപ്പാടിന്റെ തെളിവുകളാണ്.

കേവലം ഒരു സംസ്ഥാന നേതാവ് എന്നതിനപ്പുറം ദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ചരടുവലികൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിൽ കരുണാനിധി വഹിച്ച പങ്ക് ചെറുതല്ല. ഡൽഹിയിലെ ഭരണാധികാരികളെ നിശ്ചയിക്കുന്നതിൽ പലപ്പോഴും ‘കിംഗ് മേക്കർ’ ആയി അദ്ദേഹം പ്രവർത്തിച്ചു. ഇന്ദിരാഗാന്ധി, രാജീവ് ഗാന്ധി, വി.പി. സിംഗ്, എ.ബി. വാജ്‌പേയി, മൻമോഹൻ സിംഗ് തുടങ്ങിയ പ്രധാനമന്ത്രിമാരുടെ കാലത്തെല്ലാം ദേശീയ സഖ്യങ്ങളുടെ കേന്ദ്രബിന്ദുവായി ഡി.എം.കെയും അതിന്റെ അമരക്കാരനായ കരുണാനിധിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഫെഡറലിസത്തിന് വേണ്ടിയും സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ സ്വയംഭരണാവകാശത്തിന് വേണ്ടിയും അദ്ദേഹം എപ്പോഴും ശക്തമായി വാദിച്ചു. സ്വാതന്ത്ര്യദിനത്തിൽ സംസ്ഥാന മുഖ്യമന്ത്രിമാർക്ക് ദേശീയ പതാക ഉയർത്താനുള്ള അവകാശം കേന്ദ്രത്തിൽ നിന്ന് പോരാടി നേടിയത് കരുണാനിധിയെന്ന ദ്രാവിഡ സിംഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലായിരുന്നു.

രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ചതുരംഗക്കളികളിൽ അസാമാന്യമായ തന്ത്രങ്ങൾ മെനയാൻ കരുണാനിധിക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. തന്റെ ഉറ്റസുഹൃത്തായിരുന്ന എം.ജി. രാമചന്ദ്രൻ പാർട്ടി പിളർത്തി എ.ഐ.എ.ഡി.എം.കെ രൂപീകരിച്ചപ്പോഴും, പിന്നീട് രാഷ്ട്രീയത്തിൽ തന്റെ പ്രധാന എതിരാളിയായി ജയലളിത ഉയർന്നുവന്നപ്പോഴും കരുണാനിധി പതറിയില്ല. പരാജയങ്ങളിൽ നിന്ന് പാഠം ഉൾക്കൊണ്ട് കൂടുതൽ ശക്തമായി തിരിച്ചുവരാനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴിവ് അത്ഭുതാവഹമായിരുന്നു. ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ പോലും പരാജയപ്പെടാതെ 13 തവണ നിയമസഭയിലേക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു എന്ന അപൂർവ്വ റെക്കോർഡും ഈ ജനനായകന് സ്വന്തമാണ്.

രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും തന്റെ ഉള്ളിലെ സാഹിത്യകാരനെ അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും കൈവിട്ടില്ല. അർദ്ധരാത്രിയിലും പുലർച്ചെയുമായി ഉറക്കമിളച്ച് അദ്ദേഹം പുസ്തകങ്ങളും കവിതകളും എഴുതി. ‘തൊൽകാപ്പിയ പൂങ്കാ’, ‘സംഘ തമിഴ്’ തുടങ്ങിയ കൃതികൾ തമിഴ് സാഹിത്യത്തിന് അദ്ദേഹം നൽകിയ അമൂല്യ സംഭാവനകളാണ്. തമിഴ് ഭാഷയ്ക്ക് ‘ക്ലാസിക്കൽ പദവി’ (ചെമ്മൊഴി) നേടിക്കൊടുക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം വഹിച്ച പങ്ക് ചരിത്രപരമാണ്. കന്യാകുമാരിയിലെ കടലിൽ തിരുവള്ളുവരുടെ 133 അടി ഉയരമുള്ള കൂറ്റൻ പ്രതിമ സ്ഥാപിച്ചതിലൂടെ തമിഴ് സംസ്കാരത്തിന്റെ പെരുമ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ വിളിച്ചോതാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞു.

ഒരു മനുഷ്യന് തന്റെ ജീവിതകാലം കൊണ്ട് എത്രത്തോളം കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ സാധിക്കുമെന്നതിന്റെ ജീവിക്കുന്ന ഉദാഹരണമായിരുന്നു അദ്ദേഹം. വാർദ്ധക്യ സഹജമായ അസുഖങ്ങൾ അലട്ടിയപ്പോഴും തന്റെ എഴുത്തിലൂടെയും പ്രസ്താവനകളിലൂടെയും അദ്ദേഹം തമിഴ് ജനതയോട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. 2018 ഓഗസ്റ്റ് 7-ന് ആ സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചപ്പോൾ തമിഴകത്തിന് നഷ്ടപ്പെട്ടത് അവരുടെ കാവൽവിളക്കായിരുന്നു. ചെന്നൈയിലെ മറീന ബീച്ചിൽ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അണ്ണാദുരൈയുടെ അരികിൽ അദ്ദേഹം അന്ത്യവിശ്രമം കൊള്ളുന്നു.

മുത്തുവേൽ കരുണാനിധി എന്ന പ്രതിഭാസം ഭൗതികമായി ഇന്ന് നമ്മോടൊപ്പമില്ലെങ്കിലും, അദ്ദേഹം അവശേഷിപ്പിച്ചുപോയ രാഷ്ട്രീയ ചിന്തകളും സാമൂഹിക പരിഷ്കാരങ്ങളും തമിഴ് ഭാഷയുള്ളിടത്തോളം കാലം നിലനിൽക്കും. എഴുതിയ വരികളിലും, പ്രസംഗിച്ച വേദികളിലും, കെട്ടിപ്പടുത്ത തമിഴകത്തിന്റെ നഗരവീഥികളിലും കലജ്ഞറുടെ ഓർമ്മകൾ ഇന്നും സജീവമാണ്. ആധുനിക തമിഴ്‌നാടിന്റെ ശില്പിയായ, കോടിക്കണക്കിന് മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയത്തിൽ ‘കലജ്ഞർ’ ആയി ജീവിക്കുന്ന ആ യുഗപുരുഷന്റെ ജന്മദിനത്തിൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉജ്ജ്വലമായ സ്മരണകൾക്ക് മുന്നിൽ ആദരവർപ്പിക്കാം.