മലയാള സിനിമയുടെ വെള്ളിത്തിരയിൽ നിഷ്കളങ്കമായ ഒരു പുഞ്ചിരി ബാക്കിവെച്ച് നടൻ ജിഷ്ണു രാഘവൻ വിടവാങ്ങിയിട്ട് ഇന്ന് ഒരു പതിറ്റാണ്ട്. പത്തു വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും മലയാളിയുടെ സിനിമാ ഓർമ്മകളിൽ ജിഷ്ണു എന്നത് കേവലം ഒരു നടന്റെ പേരുമാത്രമല്ല, മറിച്ച് തോൽക്കാൻ മനസ്സില്ലാത്ത പോരാട്ടവീര്യത്തിന്റെയും പ്രത്യാശയുടെയും പര്യായം കൂടിയാണ്. പ്രശസ്ത നടൻ രാഘവന്റെ മകനായി സിനിമയുടെ വെള്ളിവെളിച്ചത്തിലേക്ക് എത്തിയെങ്കിലും സ്വന്തം വ്യക്തിത്വവും സ്വാഭാവികമായ അഭിനയശൈലിയും കൊണ്ട് വളരെ ചുരുങ്ങിയ കാലം കൊണ്ട് തന്നെ ആ പ്രേക്ഷകമനസ്സുകളിൽ ഒരിടം കണ്ടെത്താൻ ജിഷ്ണുവിന് സാധിച്ചു. രണ്ടായിരത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ മലയാള സിനിമയിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കാലത്താണ് ജിഷ്ണുവിന്റെ വരവ്. അന്ന് വെള്ളിത്തിരയിൽ പടർന്ന ആ പുതിയ വെളിച്ചം പത്തു വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും അണയാതെ നിൽക്കുന്നുവന്നതും ജിഷ്ണുവിനോടുള്ള മലയാളികളുടെ സ്നേഹം തന്നെയാണ്. മലയാളത്തിന്റെ പ്രിയ നടന് സെല്ലുലോയ്ഡിന്റെ ഓർമ്മപ്പൂക്കൾ
സിനിമയെന്നത് കേവലം അഭിനയമോ പ്രശസ്തിയോ മാത്രമായിരുന്നില്ല ജിഷ്ണുവിന്. അതൊരു അതിജീവനത്തിന്റെ പാത കൂടിയായിരുന്നു. തന്റെ കരിയറിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ നിമിഷങ്ങളിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായി കടന്നുവന്ന രോഗത്തെ അദ്ദേഹം നേരിട്ട രീതി സമാനതകളില്ലാത്തതാണ്. ക്യാൻസർ എന്ന മഹാമാരി ശരീരത്തെ തളർത്താൻ നോക്കിയപ്പോഴും, മനസ്സിലെ ശുഭാപ്തിവിശ്വാസം കൊണ്ട് അദ്ദേഹം അതിനെ തോൽപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. വേദനകളുടെ നടുവിലും ആ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞില്ല. സോഷ്യൽ മീഡിയയിലൂടെ അദ്ദേഹം പങ്കുവെച്ച ഓരോ വാക്കുകളും തളർന്നുപോയ ആയിരക്കണക്കിന് മനുഷ്യർക്ക് ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കാനുള്ള മരുന്നായിരുന്നു. ജീവിതം എത്രത്തോളം മനോഹരമാണെന്നും, ഓരോ നിമിഷവും സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കേണ്ടത് എത്ര പ്രധാനമാണെന്നും അദ്ദേഹം തന്റെ ജീവിതം കൊണ്ട് ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുത്തു. ഇന്ന് ജിഷ്ണു ഭൗതികമായി നമ്മോടൊപ്പമില്ലെങ്കിലും, ആ പോരാട്ടവീര്യവും മനോഹരമായ ഓർമ്മകളും ഇന്നും മലയാള സിനിമയുടെ അവിഭാജ്യ ഘടകമായി തുടരുന്നു.
കമൽ സംവിധാനം ചെയ്ത ‘നമ്മൾ’ എന്ന ചിത്രത്തിലൂടെയായിരുന്നു ജിഷ്ണുവിന്റെ അരങ്ങേറ്റം. സിദ്ധാർത്ഥ് ഭരതനൊപ്പം ഒരു കൂട്ടുകാരനായിട്ടല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ തൊട്ടടുത്ത വീട്ടിലെ ഒരു പയ്യനെപ്പോലെയാണ് ജിഷ്ണു മലയാളിക്ക് മുന്നിലെത്തിയത്. ആ ചിത്രത്തിലെ ‘ശിവൻ’ എന്ന കഥാപാത്രം നൽകിയ ഊർജ്ജവും കുസൃതിയും ഇന്നും പ്രേക്ഷകരുടെ മനസ്സിൽ പച്ചപിടിച്ചുനിൽക്കുന്നു. സിനിമയുടെ ഗ്ലാമറിനേക്കാൾ ഉപരിയായി മനുഷ്യബന്ധങ്ങൾക്ക് വലിയ വില നൽകിയിരുന്ന ഒരു വ്യക്തിത്വമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റേത്. എൻജിനീയറിങ് ബിരുദം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷമാണ് അദ്ദേഹം അഭിനയരംഗത്തേക്ക് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചത്. വിദ്യാഭ്യാസവും കലയും ഒരുപോലെ കൊണ്ടുപോയ അദ്ദേഹം സിനിമാ സെറ്റുകളിലും പ്രിയങ്കരനായിരുന്നു.
എന്നാൽ വിധി ജിഷ്ണുവിനായി കാത്തുവെച്ചത് സങ്കീർണ്ണമായ പരീക്ഷണങ്ങളായിരുന്നു. തന്റെ കരിയർ ഏറ്റവും മികച്ച രീതിയിൽ മുന്നോട്ട് പോകുന്ന ഘട്ടത്തിലാണ് അർബുദം എന്ന മഹാമാരി അദ്ദേഹത്തെ പിടികൂടുന്നത്. പക്ഷേ, ആ ഘട്ടത്തിലാണ് ജിഷ്ണു എന്ന മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ കരുത്ത് ലോകം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. രോഗശയ്യയിലായിരിക്കുമ്പോഴും അദ്ദേഹം പങ്കുവെച്ച ഓരോ വാക്കുകളിലും നിറഞ്ഞുനിന്നത് പോസിറ്റീവിറ്റി മാത്രമായിരുന്നു. വേദനകളെ പുഞ്ചിരി കൊണ്ട് നേരിടാൻ അദ്ദേഹം ലോകത്തെ പഠിപ്പിച്ചു. മരണത്തെ മുഖാമുഖം കാണുമ്പോഴും മറ്റുള്ളവർക്ക് ആത്മവിശ്വാസം നൽകുന്ന കുറിപ്പുകൾ അദ്ദേഹം തന്റെ സോഷ്യൽ മീഡിയ പേജുകളിൽ പങ്കുവെക്കുമായിരുന്നു. ഒരു പക്ഷേ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സിനിമകളേക്കാൾ ഉപരിയായി ആ ജീവിതം തന്നെയായിരുന്നു മലയാളികൾക്ക് വലിയൊരു പാഠപുസ്തകമായത്. “ചിരിക്കുക, എന്നും എപ്പോഴും ചിരിക്കുക” എന്നതായിരുന്നു ജിഷ്ണുവിന്റെ ജീവിതമന്ത്രം. രോഗം നൽകിയ ശാരീരിക അവശതകൾക്കിടയിലും സിനിമയോടുള്ള തന്റെ അടങ്ങാത്ത അനുരാഗം കൊണ്ട് അദ്ദേഹം മടങ്ങിവരവ് നടത്തി. ‘ഓർഡിനറി’, ‘നിദ്ര’, ‘ഉസ്താദ് ഹോട്ടൽ’ തുടങ്ങിയ ചിത്രങ്ങളിലൂടെ തന്റെ സാന്നിധ്യം വീണ്ടും അറിയിച്ചു. അവസാന നിമിഷം വരെയും തന്നിലെ കലാകാരനെ തളച്ചിടാൻ അദ്ദേഹം അനുവദിച്ചില്ല. തന്റെ വേദനകളെക്കുറിച്ച് പരാതിപ്പെടുന്നതിന് പകരം തനിക്ക് ലഭിച്ച സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചും ജീവിതത്തിലെ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങളെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം വാചാലനായി.
ജിഷ്ണു പങ്കുവെച്ച ഓരോ സെൽഫികളിലും ആ കണ്ണുകളിൽ നിരാശയല്ല, മറിച്ച് ജീവിതത്തോടുള്ള കൊതിയായിരുന്നു കണ്ടത്. ആശുപത്രി മുറികൾക്കുള്ളിലെ പരിമിതികളിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ലോകത്തിന് പ്രത്യാശയുടെ വെളിച്ചം പകർന്നു നൽകി. ക്യാൻസർ വാർഡുകളിലെ രോഗികൾക്ക് ജിഷ്ണു ഒരു വലിയ ആശ്വാസമായിരുന്നു. ജീവിതം എന്നത് ആയുസ്സിന്റെ ദൈർഘ്യത്തിലല്ല, മറിച്ച് അത് എങ്ങനെ ജീവിച്ചു എന്നതിലാണ് കാര്യമെന്ന് അദ്ദേഹം തന്റെ ചുരുങ്ങിയ ജീവിതം കൊണ്ട് തെളിയിച്ചു.
2016 മാർച്ച് 25-ന് ആ വെളിച്ചം അണഞ്ഞപ്പോൾ മലയാള സിനിമയ്ക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത് ഒരു യുവനടനെ മാത്രമായിരുന്നില്ല, ഒരു ശുഭാപ്തി വിശ്വാസിയെക്കൂടിയായിരുന്നു. ജിഷ്ണു പോയി പത്തു വർഷങ്ങൾ കഴിയുമ്പോഴും മലയാള സിനിമ ഏറെ മാറിക്കഴിഞ്ഞു. പുതിയ താരങ്ങൾ വന്നു, പുതിയ സിനിമകൾ വന്നു. എങ്കിലും ‘നമ്മളി’ലെ ആ പഴയ ശിവന്റെ ചിരിയും ‘പറയാം’ എന്ന സിനിമയിലെ പാവത്താൻ വേഷവും ഇന്നും ചാനലുകളിൽ കാണുമ്പോൾ മലയാളികൾ ഒരു നിമിഷം വിതുമ്പാറുണ്ട്. മലയാള സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിൽ ജിഷ്ണു രാഘവൻ എന്ന പേര് എന്നും രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കും. അത് അഭിനയത്തിലെ മികവു കൊണ്ട് മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഒരു മനുഷ്യന് തന്റെ പരിമിതികളെയും വേദനകളെയും എത്രത്തോളം സുന്ദരമായി അതിജീവിക്കാം എന്ന് കാണിച്ചുതന്നതിലൂടെയാണ്. മരണം ജിഷ്ണുവിനെ ശാരീരികമായി കൊണ്ടുപോയിരിക്കാം, പക്ഷേ അദ്ദേഹം ബാക്കിവെച്ച ആ ചിരിയും പ്രത്യാശയും ഇന്നും ഓരോ തളർച്ചയിലും നമുക്ക് കരുത്തായി കൂടെയുണ്ട്. ആ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖം ഇന്നും മലയാളിയുടെ സ്വീകരണമുറിയിൽ ഒരു തേങ്ങലായി, ഒരു പുഞ്ചിരിയായി ശേഷിക്കുന്നു.